ZO ontduikt Moldavische Maffiabankier Vladimir Plahotniuc belasting op Bloemgracht 45 Amsterdam (Jesse Klaver lees je mee?)

Weinig dingen maken onze linkse vrienden bozer dan stinkend rijke mensen die belasting ontduiken of ontwijken. Best logisch eigenlijk. Dankzij onze open grenzen en trustsector zoekt menig dictator, maffiabankier en BUK-rakettenverkoper zijn heil in Amsterdam. Een daarvan is Vladimir Plahotniuc uit Moldavië. Naast bankier die zijn geroofde bezittingen in Amsterdam (Bloemgracht 45 om precies te zijn) veilig stalt is hij ook politicus. Toen het volk klaar was met zijn corruptie, werd hij weggestemd. Omdat hij als pro-euro bekend staat, stond met name Duitsland erop dat er nieuwe verkiezingen gehouden zouden worden en zo geschiedde. Eerst HOE hij het doet.

Bv’tje ertussen


Het gaat om dit heerschap, die – sinds zijn politieke carrière in de lift zit – ook steeds rijker wordt. Op onverklaarbare wijze blijken aan hem gelieerde vennootschappen ineens eigenaar te zijn van de aandelen in Moldavische banken en andere bedrijven. Vervolgens verdwijnen die vennootschappen weer naar Nederland, via een truc met nepleningen. Hier leest u er meer over. En dankzij een tip van de Zuidas weten we ook dat Vympelcom, een groot Russisch telecombedrijf met een beursnotering in Amsterdam, op deze wijze de bevolking van Uzbekistan heeft leeggeroofd.

Normaal gesproken moet een vennootschap belasting betalen over uit het buitenland ontvangen dividenden of rente-inkomsten, waar die ook zitten. Door de geldstromen via een ertussen geschoven Nederlandse vennootschap te laten lopen, kan de desbetreffende oligarch gebruik maken van fiscale verdragen tussen Nederland, het VK en Rusland en zo minder belasting betalen. Dan moet er wel een fake leningovereenkomst worden gesloten, met een daartoe opgerichte Nederlandse vennootschap. Of onze tipgevers ook zo vriendelijk waren ons van deze te voorzien? Natuurlijk.


Op het adres van Otiv Prime Real Estate, de Nederlandse werkmaatschappij van Plahotniuc, zit een trustkantoor dat openlijk reclame maakt met de belasingontduik-truc.


Er wordt een situatie geschetst waarbij er een verschrikkelijk probleem opdoemt. Iemand is heel rijk en moet belasting betalen. Dat is ‘het probleem’.


Gelukkig is er ook een oplossing. Door gebruik te maken van dwingend EU-recht kan de desbetreffende rijkaard belasting ontwijken door rente en dividend door een Nederlandse vennootschap te laten uitkeren. Is allemaal legit!


Dus, beste Jesse Klaver, wil je belastingontwijking aanpakken, dan zie je hier een mooie casus. Succes!

Volgende keer gaan we eens kijken wie deze meneer precies is, wat hij gegapt zou hebben en waar Moldavië eigenlijk ligt. En oh ja, krijgen deze boeven ook ontwikkelingshulp van Nederland omdat ze beloven ‘iets met het klimaat’ te doen? Het is Nederland, dus u raadt het al.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Reactie Gunvor: ‘iedereen die erom vraagt, krijgt bewijs dat Timchenko exit is’

11-06-2015

Bij deze: de complete reactie van Gunvor inzake de ‘corruptie’ bij ABN Amro. Tenminste, zo noemt DNB het. De bank leent geld uit aan Gunvor en dat is het speeltje van Vladimir Poetin. ABN Amro ‘negeert’ deze corruptierisico’s. Het heeft er alles van weg dat dit een van de hoofdoorzaken van het intrekken van de beursgang is. Vreemd genoeg zegt Gunvor documentatie te hebben, uit begin 2014, waaruit blijkt dat de banden met Rusland toen al doorgesneden waren. Waarom doet DNB dan zo spastisch? Eerst de reactie van Gunvor, gaan we straks op de koffie bij Klaas Knot.


Nota bene: u leest het vervolg op dit artikel. Bij deze het antwoord op de vraag of Gunvor ons kan bewijzen dat Gennady Timchenko inderdaad helemaal is uitgetreden. Ondanks dat dit een vriendje van Poetin is, kregen we geen polonium in onze koffie maar een relaxte woordvoerder die alle tijd neemt. 


‘Elke bank die er maar naar vraagt krijgt documentatie te zien die aantoont dat de transactie (van 19 maart 2014) onweerlegbaar is. De Amerikaanse overheid heeft deze ook gezien. Het gevolg is dat geen enkele overheid sancties tegen Gunvor heeft ingesteld.”Waarom die verkoop plaatsvond? De andere oprichter, Mr Törnqvist en Mr Timchenko hielden elk 43,59 procent van de aandelen, met elk de helft van het stemrecht. Het verschil wordt verklaard door het aandelenbezit van het personeel, met verder geen investeerders. Mr Timchenko verkocht zijn belang vanuit een persoonlijke holding naar Mr Törnqvist persoonlijk. Vanaf dat moment bezat Mr Törnqvist 87,18 procent van de aandelen met het volledige stemrecht.’

De Russische President Vladimir Poetin is niet of nooit aandeelhouder geweest.

‘Voor de duidelijkheid: zowel voor als na deze verkoop geldt dat enkel management aandelen bezit. Mr Timchenko is nooit op enige wijze in dienst van Gunvor geweest, familieleden of vertegenwoordigers evenmin. De Russische President Vladimir Poetin is niet of nooit aandeelhouder geweest. Hij is op geen enkele wijze de begunstigde van Gunvor of diens aktiviteiten.’ 


‘Alles wat Gunvor doet geschiedt volgens elke denkbare standaard met betrekking tot het risico van financiële fraude, inclusief witwassen, sancties ontduiken, financiering van terrorisme, omkoping en corruptie. Sterker nog, we werken met 75 globale financiële instellingen samen, inclusief veel Amerikaanse. Deze hebben elk een due dilligence uitgevoerd en werken volgens het Know-Your-Customer principe. Deze banken staan dus achter ons en onze handelsmaatschappijen.”De twee aandeelhouders waren al een tijd in gesprek over een verkoop. Ik quote hem hier graag persoonlijk: ‘Mr Törnqvist and I had long been mulling a possible break-apart. Torbjörn has a different vision. He wants to trade all over the world while I have grown increasingly more inclined toward Russia. In a word, the divorce at Gunvor was planned beforehand but the storm gathering over my head sped it up.”


‘Daarmee doelt hij natuurlijk op de escalerende crisis in Oekraïne, die ernstiger werd sinds januari en februari van vorig jaar. Daarom is er uitvoerig gediscussiëerd tussen de twee aandeelhouders. De eerste sancties die op 6 maart 2014 werden aangekondigd en de reactie van de internationale gemeenschap hebben het proces versneld.”Het echte overnameproces is een week voor de afronding van de verkoop op 19 maart gestart. De advocaat die de transactie heeft begeleid bevestigt dat de overeenkomst onomkeerbaar is. Hoewel het overnamebedrag niet vrijgegeven is kan ik bevestigen dat er sprake is van een overname tegen een redelijke prijs, in overeenstemming met de Zwitserse wet. Beide partijen worden naar lokaal recht (Genève) belast.’

‘Aangezien Mr Timchenko zich nooit met de dagelijkse aktiviteiten heeft beziggehouden, heeft zijn vertrek als aandeelhouder geen enkele praktische invloed. En aangezien hij nooit meer dan de helft van het aandelenkapitaal in handen heeft gehad, stelde het OFAC [red.] nog dat Gunvor nooit het onderwerp van sancties zou zijn geweest, ongeacht de verkoop. Er is dus nooit sprake van geweest dat de VS Gunvor op de sanctielijst zouden zetten om Mr. Timchenko te treffen.’

‘Met betrekking tot onze operationele aktiviteiten willen we over 2014 nog het volgende kwijt:

– Ruwe olie uit Rusland maakt nog slechts vier procent van onze omzet uit, in zowel olie als gerelateerde producten;

– Van alle olie die we vervoeren komt twaalf procent uit Rusland, in vergelijking met 40 procent voor de VS;

– Minder dan achttien procent van al onze aktiviteiten vindt in Rusland plaats;

– Gunvor zal op korte termijn alle belangen in kolen in Rusland van de hand doen;

– Inimddels is Gunvor in meer dan 100 landen actief.’

‘Zodoende wordt de globale visie Mr. Törnqvist tastbaar en zichtbaar. Feitelijk voeren we een strategie van diversificatie uit. Aangezien een substantieel gedeelte van onze assets zich in Rusland bevindt zal Gunvor de komende tijd afscheid nemen van een selectie.’

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

DNB doet bewust paniekvoetbal bij ‘corruptie’ rondom ABN Amro: Gunvor reageert

10-06-2015

Gunvor, een van de grootste oliehandelaren ter wereld, een vermeende trekpop van Vladimir Poetin én kind aan huis bij ABN Amro, Rabobank en ING, blijkt verassend open te zijn. De hamvraag: is deze club, waarvan een van de oprichters nauw aan de Russische president gelieerd is, een vehikel om het Kremlin van clandestiene roebels te voorzien? DNB vreest van wel en stelt dat ABN Amro ‘faalt’ in corruptiebestrijding. Toe maar, in het kwartaal dat de staatsbank verkocht moet worden nog wel. Nee, zegt Gunvor in een vraaggesprek. ‘De aandeelhouders bediscussieerden de lange-termijn strategie al langer. De huidige DGA wil wereldwijd opereren en zich niet langer enkel focussen op Rusland. Met Gennady Timchenko [die door de VS wordt geboycott inzake De Krim, red.] is een overeenkomst gesloten tot overdracht van zijn aandelen. Elke bank die ernaar vraagt kan deze inzien als er onduidelijkheid is‘. Dan vragen wij ons af: waarom kan deze kwestie, die al jaren speelt, in 2015 een uitstel van de beursgang van ABN Amro tot gevolg hebben?

Grondstoffenhandelaar
Een makkelijk onderwerp is het niet. In het kort: er zijn een paar grote oliehandelaren in de wereld, zoals Gunvor en Trafigura. Anders dan bij een gewoon bedrijf, waarbij dochtermaatschappijen hun activa met leningen laten verzwaren (voor een nieuwe vrachtwagen bijvoorbeeld) financieren dit soort bedrijven specifieke transacties. Een tanker vol ruwe olie uit Qatar met bestemming Rotterdam wordt vooruitbetaald en verzekerd door een gespecialiseerde grondstoffenhandelaar, die zich niet met productie of raffinage bemoeit.

Er is dus nooit sprake van geweest dat de VS Gunvor op de sanctielijst zouden zetten om Mr. Timchenko te treffen.

Deze clubs lenen zelf weer bij banken, waaronder onze grote drie, om de transactie vooruit te financieren. Nu wordt Rusland door sancties getroffen, waarbij met name Poetin-getrouwen van met name financiering verstoken moeten blijven. Zo mogen Russische staatsbanken niet meer in de VS lenen, maar ook de CEO van Rostec, de Russische wapenhandelaar, staat op de sanctielijst. Met olie als het belangrijkste exportproduct van Rusland verdient deze sector een nader onderzoekje.

Immers, als Poetin nieuwe BUK-raketten of tanks aanschaft dan mogen we er vanuit gaan dat deze met olieroebels gefinancierd zijn. Noem ons een ander Russisch exportproduct, behalve het zwarte goud en Kalashnikovs. De belangrijkste producent van ruwe olie in Rusland is Rosneft, onder leiding van Igor Sechin. Hierboven staat hij temidden van Torbjörn Törnqvist en Gennady Timchenko, oprichters en aandeelhouders van Gunvor, beneden geeft hij Poetin puppy-oogjes. Verder verkoopt Rosneft veel aan Trafigura, dat volgens The Financial Times nu ook bankiertje speelt voor Rosneft. Een blik op diens jaarrekening toont inderdaad een verslechterende kaspositie aan, dus verse liquiditeiten zijn welkom voor Rosneft.

Op Trafigura komen we later terug. Nu Gunvor. Is het zo raar om te stellen dat banken (zoals ABN Amro) die aan de oliehandelaren uitlenen, eigenlijk liquiditeiten aan Rosneft en daarmee het Kremlin verschaffen? Het lijkt er in ieder geval op dat Poetin, Timchenko, Törnqvist en Sechin vroeger met elkaar geknikkerd hebben. En volgens het artikel in Het Financieele Dagblad is het zelfs zo erg, dat ABN Amro ‘faalt’ in het bestrijden van vermeende corruptie omdat ze de relatie tussen bovenstaande vier ‘negeren’.Corruptierisico’s
Verder zou ABN Amro wel leningen aan Gunvor hebben verstrekt, maar geen contact hierover hebben opgenomen met de Amerikaanse autoriteiten. Dus, in een periode waarin ABN Amro zichzelf aan het beleggend publiek wil verkopen, negeert het corruptierisico’s, financiert het oliehandelaren die in bezit zijn van het Kremlin en laat de bank na hierover contact op te nemen met de Amerikaanse overheid. Dat is geen gunstig vooruitzicht, dus dat die beursgang wordt uitgesteld is zo vreemd nog niet.

Nota bene: Gunvor erkent dat de VS sancties hebben ingesteld tegen Timchenko. ‘Een paar uur’ nadat dat gebeurde, bleek dat de laatste zijn 44-procentsbelang in een club met een omzet van € 100 miljard per jaar, verkocht had. Dankzij dit Deus ex Machina was een beschamende situatie opgelost, namelijk dat staatsbank ABN Amro handelt met bedrijven tegen wie onze Amerikaanse bondgenoot sancties handhaaft. En dat in slecht ‘een paar uur’! Hmmm. De M&A experts die wij spreken zeggen dat dat onder alle omstandigheden schier onmogelijk is.

Laten we het de betrokkenen eens vragen. Schimmige transacties met vriendjes van Poetin, daar hoeven we niet te rekenen op veel openheid. Of wel? Vorige week gaf Timchenko ons al een reactie. Gunvor is nooit in het bezit geweest van Poetin en over de verkoop van het belang van Timchenko werd al maanden gesproken. Door de crisis op De Krim is dat proces wel versneld.

Know Your Customer
Nu hangt Gunvor aan de lijn, met een antwoord waarmee het paniekvoetbal van DNB wordt gedebunked. Volgens de woordvoerder is Timchenko in 2014 wel degelijk uitgetreden en is de Amerikaanse overheid van deze transactie op de hoogte gesteld. ‘Er is uitgebreide documentatie beschikbaar, waaruit onomstotelijk blijkt dat dhr. Timchenko géén aandeelhouder in Gunvor meer is. Deze is ondertekend door een advocaat. We hebben dit document aan het Amerikaanse Ministerie van Financiën getoond. Elke bank die erom vraag krijgt het ook te zien, wat ze ook doen omdat ze vanuit het know-your-customer-principe moeten werken.’

Daarom kan het ook niet zo zijn dat ABN Amro zaken doet met een bedrijf dat we in verband moeten brengen met ‘corruptie rondom Poetin’. Gunvor: ‘Er is dus nooit sprake van geweest dat de VS Gunvor op de sanctielijst zouden zetten om dhr. Timchenko te treffen’.

Dat past totaal niet in het beeld dat DNB schetst. Morgenochtend om negen uur plaatsen we de integrale reactie van Gunvor. Eerst gaan we DNB vragen waarom dit dossier in 2015 tijdens de beursgang van ABN Amro opgerakeld moet worden, terwijl Gunvor stelt dat dit probleem in maart 2014 al is opgelost.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe de Hongaarse premier Viktor Orban met Europees geld zijn vriendjes paait

 05-06-2015
Jean Wanningen De Hongaarse president Viktor Orbán doet zich voor als promotor van economische liberalisering. Maar in werkelijkheid bevoordeelt hij familieleden en politieke vrienden en misbruikt daarbij EU subsidies, zo ontdekten Hongaarse onderzoeksjournalisten. Zij vechten voor transparantie in schimmige deals rond Orbán en zijn clan.

Met het einde van het communistische tijdperk in Hongarije brak een periode van hoop aan voor veel Hongaren. Zij hoopten dat marktliberalisering zou zorgen voor verhoging van hun levensstandaard en welvaart. Viktor Orbán was een van de eerste Hongaarse politici die grootschalige marktliberalisering aanmoedigde. Gedurende zijn eerste termijn als minister-president (1998-2002) voerde hij deze grootschalige economische liberalisering ook daadwerkelijk uit.  Echter, tijdens de verkiezingen van 2002 halveerde zijn partij vrijwel, omdat de beloofde economische verbeteringen uitbleven. De liberalisering van de markt was vooral ten goede gekomen aan buitenlandse corporaties, die daarmee aanzienlijke economische invloed in Hongarije hadden vergaard. In 2010 deed Orbán wéér een – nu succesvolle – gooi naar het presidentschap: zijn partij, Fidesz, verkreeg maar liefst twee derde van alle stemmen, een record. Reden: de vorige regering van sociaal-democraten had het nóg bonter gemaakt dan Orbán in zijn eerste termijn als premier.  Orbán beloofde schoon schip te maken en werd beloond met een enorme verkiezingszege. Maar hoe kosher zijn Orbán en zijn partij eigenlijk?

Andere aanpak

Orbán had geleerd van zijn eerste termijn, hij wist dat het liberale economische systeem het leven van de gemiddelde Hongaar niet heeft verbeterd en pakte het dit keer dus anders aan. Een van Orbáns eerste veranderingen betrof de non-gouvernementele sector. De leiders daarvan mochten alleen Hongaren zijn die ‘het belang van Hongarije’ dienden. Dit ‘nationalisme’ kwam hem vanzelfsprekend al direct op kritiek vanuit Brussel te staan: het Europees Parlement verweet Orbán zelfs antidemocratisch en ‘populistisch’ te zijn.

Zijn hervorming van het belastingstelsel betekende het einde van de vele voordelen die grote corporaties voorheen hadden genoten. De bankensector, grote energiebedrijven en telefoonmaatschappijen hoeven niet te rekenen op belastingvoordelen in Hongarije, in tegenstelling tot de meeste omringende Oost-Europese landen. Sterker, hij verplichtte bedrijven die gas, elektriciteit en verwarming leverden om de prijzen met twintig procent te verlagen. Het behoeft geen betoog dat veel Hongaren dat besluit van harte toejuichen. Het is één van de belangrijkste redenen van zijn populariteit onder de bevolking.

Kritiek vanuit Brussel

Dat Hongarije de euro niet heeft ingevoerd en ook niet van plan is om dat te doen, wordt hem uiteraard in Brussel niet in dank afgenomen. Hetzelfde geldt voor de benoeming van een vertrouweling als president van de Hongaarse centrale bank. En dat zijn niet de enige doornen in het oog van Brussel. Niet alleen verweet het Europees Parlement Orbán nationalisme en populisme, maar ook zijn ‘werkgelegenheidsproject‘, waarbij Orbán honderdduizenden langdurig werklozen – onder wie veel Roma – verplichtte tot het verrichten van zwaar lichamelijk werk vér onder het minimumloon, oogstte veel kritiek. Niet in de laatste plaats, omdat het werk moest worden verricht onder het toeziend oog van (ex) politieagenten.

De grootste Brusselse doorn vormt echter Orbán’s toenadering tot Poetin. Daar trok Orbán zich niets van aan, evenmin als van de EU-sancties tegen Rusland. Integendeel, hij sloot carrément een deal met Poetin over de levering van een kerncentrale ter waarde van tien miljard dollar.

Hongarije is voor meer dan 70 procent afhankelijk van de levering van Russisch gas. Daarnaast is Rusland Hongarijes voornaamste handelspartner; het land wordt – zeer tegen de zin van Orbán – hard getroffen door de Brusselse sancties tegen Rusland. Orbán lijkt lak te hebben aan de huidige sancties van de EU tegen Rusland en vaart zijn eigen koers, dat is weer tegen het zere been van Brussel.

orbanDe Hongaarse president Viktor Orbán. Bron: Europees Parlement

Vriendjespolitiek

Het Hongaarse onderzoeksjournalistenbureau Atlatszo – ‘transparant’ in het Hongaars -heeft de handel en wandel van Orbán nauwlettend gevolgd. Atlatszo fungeert als een soort Hongaarse Follow The Money. Het forum publiceert onderzoeksrapporten, ontvangt informatie van whistleblowers (ze heeft een eigen klokkenluiderssite Magyarleaks), start rechtszaken als de vrijheid van informatie en meningsuiting wordt bedreigd en heeft ook een crowdsourced platform Fizettem, waar mensen anoniem corruptie aan de kaak kunnen stellen. Het moge duidelijk zijn, dat Atlatszo in het autocratische Hongarije van Orbán onder moeilijke omstandigheden moet werken.

Ofschoon Orbán dus populair is onder ‘het gewone volk’ komt uit diverse onderzoeken van het  Atlatszo een heel ander beeld van de man naar voren. Het blijkt dat Orbán niet alleen directe familieleden bevoordeelt, maar ook verwanten en daarbij misbruik van EU-subsidies niet schuwt. Hieruit blijkt onder meer, dat de tandarts van Orbán, Béla Bátorfi, meer dan acht miljoen euro aan EU-gelden niet op correcte wijze kan verantwoorden. De schoonzoon van Orbán, István Tiborcz, kocht op dubieuze wijze de haven van Keszthely, een populaire vakantiebestemming aan het Balatonmeer in West-Hongarije.

Verderop, meer naar het oosten in het Tiszafüred gebied, genoten goede vrienden van de familie Orbán van de voordelen die de nieuwe presidentiële status van Orbán opleverde. Of wat te denken van de voordelen die de bevriende Kékessy-Lipcsey clan genoot bij diverse projecten en de aanwending van twee miljoen euro EU-geld voor de aanleg van een ‘nostalgische spoorlijn’ in de geboortestad van Orbán. Formeel allemaal ‘keurig binnen de wet’, maar de procedure was zo opgezet dat er geen concurrentie mogelijk was.

Dat het werk van Atlatszo effect heeft, is meer dan duidelijk. Het Brusselse anti-fraudebureau OLAF (Office Européen de la Lutte Antifraude) opent zijn jaarverslag met een casestudy gebaseerd op het spitwerk van Atlatszo uit 2012-2013 met betrekking tot de geldstromen voor de bouw van een medisch centrum in Hongarije en de daaraan geleverde medische apparatuur. Hieruit bleek dat het medisch centrum een complex web aan schimmige constructies had opgetuigd met als enige doel om te profiteren van de subsidies van het Europese Regionale Ontwikkelings Fonds. Het betrof een subsidie van 1,7 miljoen euro voor apparatuur, die bij een Slowaakse leverancier voor slechts 262.000 euro gekocht was.

Samenvattend kan op basis van het onderzoekswerk van Atlatszo geconcludeerd worden, dat het Hongarije van Orbán op grote schaal misbruik maakt van EU-gelden en dat het beeld dat naar voren komst van de Hongaarse oligarchie allesbehalve fris is.

Desondanks gelooft nog een meerderheid van 56 procent van de Hongaren in een democratisch meerpartijensysteem, zoals blijkt uit onderstaande tabel van Pew Research Center:

2009-communism-70 multiparty system

Helaas geldt de fraude met EU-gelden niet voor Hongarije alleen. Afgelopen dinsdag nog berichtte het Europese bureau voor fraudebestrijding OLAF, dat er voor bijna een miljard euro aan EU-gelden teruggevorderd gaan worden. Het gaat om geld uit verschillende ontwikkelings- en ondersteuningsfondsen waarmee volgens OLAF in diverse landen fraude is gepleegd. Die ruim 900 miljoen euro is wel het hoogste jaarlijkse bedrag in de afgelopen vijf jaar, aldus het bureau.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Corruptie op de Zuidas. Honderden miljoen gestolen van Uzbekistan dat bij de EU komt.

05-06-2015

Ondergetekende heeft een spelletje met Thierry Baudet bedacht. Waar denk je dat de uitbreiding van de EU gaat eindigen? Gebruik je fantasie en bedenk hoe ver je, theoretisch gezien, naar het oosten kunt kijken. Op een gegeven moment ben je Europa eigenlijk uit (bij de grens met Moldova en Oekraïne). Geen probleem, deze landen komen er ook bij.


EU-subsidie
Is het dan eindelijk afgelopen met de uitbreiding? Moet wel toch, de EU rijkt dan tot de flexibele grens met Rusland en Poetin zal er geen zin in hebben. Wie vermoedt dat de EU hier stopt denkt te klein: het grondgebied hoeft geen aaneengesloten landmassa te zijn. De Zuidelijke Caucasus met Georgië, Armenië en Azerbeidjan zullen over ongeveer vijf jaar de jongste toetreders zijn. 


De EU heeft een gemeenschappelijk buitenlandbeleid gericht op buurstaten. Dit is wel een rekkelijk begrip, want Moldova en Albanië waren de afgelopen 25 jaar gesprekspartners in dit zogeheten European Neigbourhood Policy (ENP). Waren, want ze zijn gepromoveerd tot bijna-lidstaten. De EU maakt er geen geheim van dat deze stapsgewijze uitbreiding een doel op zich is van het ‘strategische beleid‘.Maar goed, met Baku, de in het oosten gelegen hoofdstad van Azerbeidjan zal het toch wel echt klaar zijn? Wie dan vanaf Lutjebroek naar Iran of Tsjetsjenië wil reizen hoeft maar een keer zijn paspoort te laten zien. Bij de grenzen met deze landen eindigt het onze. We zitten nu tegen de Caspische Zee aan te kijken, een natuurlijke barrière voor verdere uitbreiding. Wederom, dat is te klein denken. De grijpgrage vingers van de EU reikten al over de Zwarte Zee heen zagen we; waarom dan niet over de Caspische?


Daar liggen de Centraal-Aziatische republieken, waar alvast warme relaties mee onderhouden worden, handelsbelemmeringen worden geslecht en met EU-subsidie wordt gestrooid. De belangrijkste reden daarvoor is dat deze landen over enorme voorraden fossiele brandstoffen beschikken. Zo ook Uzbekistan. 


Het vervelende is alleen dat de dictator van dit land, Islam Karimov een beetje gewelddadig en corrupt is. In 2005 liet hij 23 zakenmannen oppakken in verband met een persoonlijk conflict. Dit leidde tot protesten die door het leger hardhandig werden neergeslagen. Volgens ooggetuigen zijn hierbij 700 demonstranten afgemaakt. Karimov houdt het zelf op ‘veel‘. Niet genoeg in ieder geval om de EU te laten stoppen met handjes schudden en subsidies uitdelen.


Een oplettende kantoorpik stuurde ons onderstaande jaarrekening toe (925 hartje onze lezers) van VimpelCom. Tenminste, van een van de dochterondernemingen van dit Russische telecombedrijf dat Amsterdam gebruikt als uitvalsbasis voor haar ‘corrupte’ praktijken in Uzbekistan. Die aanhalingstekens zetten we om het woord ‘corrupt’ heen zodat we de befjes van deze club een tent in de broek besparen omdat ze een zaak wegens smaad ruiken. En ok, toegegeven, we willen geen polonium in onze koffie.


Het is immers ons eigen Openbaar Ministerie dat vorig jaar een inval deed bij dit bedrijf, wegens het vermoeden van corruptie en witwassen. VimpelCom is een van de bedrijven uit het imperium van de Russische miljardair Mikhail Fridman, beter bekend van de Alfa Bank. In VimpelCom zitten de aktiviteiten op het gebied van telecom, waarvan het leeuwendeel van de opbrengsten uit Rusland komen. Het hoofdkantoor zit in Amsterdam, eigenlijk alleen om fiscale redenen. 


Volgens de Nederlandse en Amerikaanse Justitie heeft VimpelCom een dealtje gesloten met Uzbeekse officials, zoals Karimov, waarbij het telecombedrijf van Uzbekistan voor een habbekrats is verpatst. Dat soort transacties zien we wel vaker. Daarbij heeft een bedrijf een enorme omvang gemeten naar balanstotaal of of omzet en winst maar staat het voor een klein bedrag in de boeken van een tussenholding. Vervolgens wordt de tussenholding voor een corresponderend laag bedrag verkocht. 


Het balanstotaal van deze maatschappij, Silkway Holding bv is een luizige $ 78,5 miljoen. Voor dat geld heb je de complete telecommarkt van Uzbekistan in handen.


Hoeveel geld gaat er op die markt om? 


Juistem. $ 347 miljoen aan EBITDA. Vaak wordt een bedrijf voor zo’n zeven keer dat bedrag verkocht dus $ 78,5 miljoen is een koopje. Vindt Justitie ook, zo lezen we netjes bij ‘gebeurtenissen na balansdatum’. Eigenlijk wisten we dit allemaal al een beetje, maar dankzij eerder genoemde kantoorpik kunnen we er nu een bedrag aan plakken. Dit bedrijf had prima voor een € 1 miljard over de toonbank kunnen gaan. Dat geld is het volk van Uzbekistan onthouden. Maar wees eerlijk, hoeveel geeft u nu echt om ze?




Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De naoorlogse waarheid over o.a. de NAVO, Gladio en de Bende van Nijvel – Apache.be


04-06-2015

De waarheid kent geen monopolie, er zijn er verschillende: de officiële, de volkse, de gerechtelijke en de wetenschappelijke. Een goed voorbeeld van hoe de officiële kan verschillen van de volkse is de vraag of er op de luchtmachtbasis van Kleine-Brogel kernkoppen liggen. Hoewel de media daarover herhaalde malen hebben bericht en er zelfs regelmatig protestacties over gehouden werden – wat de volkse waarheid weerspiegelt – zijn die er officieel niet zolang de regering blijft ontkennen dat die er zijn.

Walter De Smedt

De hardnekkigheid waarmee het politiek beleid bij zijn eigen waarheid blijft, is veelal ingegeven door wat de “raison d’état” wordt genoemd: het belang dat het beleid heeft om zijn waarheid voorop te stellen ook wanneer die verschilt van de andere. Dat is in deze materie niet alleen ingegeven door de wil van het nationale beleid. Een verdrag als datgene wat de NAVO-partners bindt, houdt immers een overdracht van soevereiniteit in: de verbondenen beslissen niet alleen over wat er mag gedaan en zelfs over gezegd worden. Probleem is dat dergelijke verdragen meestal clausules bevatten die onder de geheimhouding vallen van diegenen die er een eed over hebben afgelegd. De “raison d’état” is in dergelijk geval een “raison d’états”, en de bijkomende “s” is hier van doorslaggevend belang.

Gladio

Het naast elkaar bestaan van de verschillende vormen van waarheid is een netelige aangelegenheid. Want daardoor kunnen spanningen ontstaan die het politiek beleid in ernstige moeilijkheden kunnen brengen.

Dat was het geval toen onderzoeksrechter Felice Casson tijdens zijn onderzoek naar de bomaanslagen in Italië niet alleen het bestaan van het geheim stay behind netwerk Gladio ontdekte maar hij ook vaststelde dat het netwerk bindingen had met andere organisaties en het daardoor betrokken was bij de aanslagen. Dat dwong premier Giulio Andreotti om op 3 augustus 1990 het bestaan van het netwerk, dat moest dienen om in geval van bezetting door de Sovjet Unie weerstand te bieden, publiekelijk te erkennen. Omdat het netwerk deel uitmaakte van de Navo organisatie bracht de Italiaanse officiële waarheid ook de andere lidstaten in verlegenheid. Op 14 november 1990 moest onze defensieminister Guy Coëme publiekelijk erkennen dat er ook in ons land een afdeling van het netwerk bestond. Dat had tot gevolg dat er een senaatscommissie werd opgericht om het bestaan en de werking van de Belgische Gladio te onderzoeken en er een permanent comité van toezicht op de inlichtingendiensten, het Vast Comité I, werd opgericht.

Maar noch de Gladiocommissie in de Senaat, noch het Vast Comité I hebben tot de ontdekking van de waarheid geleid. Wie er deel uitmaakte van Gladio, wat dit netwerk nu juist heeft gedaan en vooral of er bindingen waren met de bende feiten of de aanslagen van de CCC’s, kon de senaatscommissie niet beantwoorden omdat de leden van het netwerk zowel als de burgerlijke en militaire inlichtingendienst uitdrukkelijk op hun plicht tot geheimhouding gingen staan, en de commissie het er bij liet. Het comité I kwam er in zijn nu toch langer bestaan zelfs niet toe hierover onderzoek te doen.

Bourgeois

Dat de “raison d’états” de voornaamste rem op het ontdekken van de waarheid was, kan moeilijk worden ontkend en dat geldt zowel voor de Gladio-affaire als voor de bende aanslagen. De parlementairen die bij het onderzoek hierover betrokken waren hebben dat dan ook niet gedaan.

Op de Senaatsvergadering van 28 november 1995 waren verschillende sprekers er duidelijk over. Senator Anciaux:

Waarom kleeft aan dit dossier de bijna-zekerheid dat er politieke bemoeienissen en ingrepen zijn gebeurd om de waarheid niet aan het licht te brengen?

Senator Bourgeois, gewezen voorzitter van de eerste bende commissie:

Ik vind het nieuwe initiatief van de minister dan ook een stap in de goede richting. Er moet meer klaarheid worden gebracht in deze duistere zaak. Het onderzoek dat 10 jaar heeft geduurd, moet toch ergens enig resultaat hebben gehad. Men verzamelt toch niet zomaar meer dan 400.000 bladzijden materiaal zonder dat daarin enig concreet spoor is te vinden. Het is een goede zaak dat alle betrokkenen thans inzage kunnen krijgen in het dossier en vooral dat ze een gratis kopie kunnen krijgen. Het geheim van het onderzoek is een belangrijk beginsel en de heer Coveliers heeft gelijk wanneer hij zegt dat wij dat moeten blijven respecteren. In deze zaak is het geheim van het onderzoek echter meer en meer de “geheimzinnigheid van het onderzoek” geworden. Daardoor werden allerlei geruchten de wereld ingestuurd zonder dat ze konden worden betwist. Dat alles heeft bijgedragen tot de algemene onzekerheid bij de publieke opinie. Er is volgens mij dus te weinig bekend van het onderzoek en wij kunnen het ook niet behoorlijk evalueren. Wij mogen niet uit het oog verliezen dat een parlementaire onderzoekcommissie gedurende geruime tijd een diepgaande analyse heeft uitgevoerd van de werkmethodes van gerecht- en politiediensten. Misschien is dit belangrijk voor de twee professoren die door de minister werden aangesteld. Voor alle duidelijkheid voeg ik eraan toe dat de onderzoekscommissie voorafgaandelijk geen inzage heeft gekregen van de basisdossiers die op dat ogenblik werden onderzocht en dat de commissie zich niet in het eigenlijk onderzoek mocht mengen. De parlementaire onderzoekscommissie heeft enkele donkere zones in het onderzoek aangestipt waarvan men niet weet of zij, nadat de onderzoekscommissie haar werkzaamheden in 1990 heeft beëindigd, door de gerechtelijke instanties verder werden onderzocht. Ook dat is belangrijk voor de professoren. Ik zal niet al deze donkere zones opsommen. De heer Coveliers zal het met mij eens zijn dat de ene zone al duisterder is dan de andere. Zo werd bijvoorbeeld de diefstal van de zeer moderne wapens van de groep-Diane uit de rijkswachtkazerne van Etterbeek nooit voldoende opgehelderd. Deze wapens werden op een nieuwjaarsnacht blijkbaar op de meest eenvoudige manier gestolen en we zijn ervan overtuigd dat zij ook werden gebruikt, maar echte duidelijkheid daarover kwam er nooit. Mijns inziens moet deze zaak dus opnieuw worden onderzocht. Een ander duister punt is het bestaan van de groep G, Gendarmerie, binnen de rijkswacht en haar rol in dit dossier. Aanvankelijk werd het bestaan van deze groep betwist maar op een bepaald ogenblik kon men dit niet meer volhouden. Volledige duidelijkheid hebben we echter nooit gekregen. Ging het werkelijk om een puur marginale aangelegenheid, zoals men heeft beweerd, of waren er toch meer implicaties dan men tot nu toe weet ? Hebben de gerechtelijke instanties dit voldoende onderzocht ? Ook in verband met de rol van de rechtbank te Nijvel, het parket en de onderzoeksrechter, hebben wij altijd onze twijfels gehad. Zo duiken twee feiten geregeld opnieuw op. Misschien zullen daarover later detectiveverhalen worden geschreven. Ik hoop dat men dan een goeie Sherlock Holmes of Maigret vindt. Het eerste feit, namelijk dat een onderzoeksrechter in Nijvel het onderzoek naar een wapen dat werd toevertrouwd aan de gerechtelijke politie van Wiesbaden in Duitsland, maandenlang in zijn lade vergeet, doet toch vragen rijzen. Het tweede feit werd evenmin opgeklaard en wordt door de pers herhaaldelijk terug opgerakeld. Het gaat hier om een uitspraak van de procureur des Konings van Nijvel die verklaart dat hij in zijn kluis een dossier heeft dat hij nooit openbaar zal maken. Is dit waar en wat is de waarde van dit dossier? Welke rol speelt dit dossier eventueel in de zaak van de Bende van Nijvel? Dit alles wijst erop dat wanneer men zich concentreert op alles wat in het verslag staat en door ons niet kon of mocht worden onderzocht, er misschien nog mogelijkheden zijn om het één of het andere aan het licht te brengen.

Geheimzinnigheid van het onderzoek

De gerechtelijke waarheid heeft het grote voordeel dat zij steunt op een in een publiek debat beoordeelde beantwoording van én de bewijsvoering én de schuldvraag. De gerechtelijke waarheidsvinding heeft dan weer één groot nadeel : tijdens het vooronderzoek blijft alles geheim en dat vooronderzoek kan erg lang duren. Dat is overigens het geval met het bende onderzoek dat nu de verjaring bereikt en daarom een wetswijziging nodig is om het te kunnen voort zetten. Intussen kan dergelijk onderzoek verworden tot wat senator Bourgeois terecht de “geheimzinnigheid van het onderzoek” noemde. Wie het negatief wil stellen, kan zelfs beweren dat een gerechtelijk onderzoek daardoor de beste plaats is om een geheim te bewaren.

En dan is er de wetenschappelijke benadering.

Tot wat deze vorm van waarheidsvinding leiden kan, wordt uitstekend aangetoond door het werk van Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (CEGESOMA).

Op 13 december 1967 werd het Navorsings- en Studiecentrum voor de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog (NCWOII) opgericht om: “alle nodige maatregelen te treffen voor het inventoriëren, bewaren en excerperen van de documenten of archiefstukken welke betrekking hebben op de tweede wereldoorlog, zijn voorgeschiedenis en zijn gevolgen” (Belgisch Staatsblad, 10 februari 1968, nr. 29, p. 1259-1260/61).

Het NCWOII wordt oorspronkelijk opgericht bij het Algemeen Rijksarchief en stond onder de voogdij van het ministerie van Nationale Opvoeding. Parallel met het onderzoek legt het Centrum zich toe op het verzamelen van belangrijke archieffondsen uit de jaren 1939-1945 en de uitbouw van een rijke bibliotheek, die haar collectiedomein geleidelijk uitbreidt. De fototheek van het CEGESOMA was, wat de Tweede Wereldoorlog betreft, van bij het begin één van de rijkste in Europa. De jongste jaren kende de fototheek een flinke uitbreiding. De digitalisering van de collectie, die in de jaren 1990 begon, is versneld na 2000. Om de band te leggen met het academisch milieu organiseert het Centrum sinds de jaren 1980 maandelijkse Seminaries en vanaf 1990 internationale colloquia. Het Centrum werkt meer en meer eigen onderzoeksprojecten uit. Op 10 januari 1997 verandert het NCWOII zijn naam in Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (CEGESOMA). Het perspectief verruimt tot de geschiedenis van de twintigste eeuw . Op dit moment werkt een veertigtal personen in het Centrum, inbegrepen een permanent wetenschappelijk kader van acht wetenschappelijke medewerkers, een informaticus en de directeur

De onderzoeken van het CEGESOMA hebben geleid tot twee boeken die in de hier behandelde materie van erg groot belang zijn en die voor wie een goed inzicht wil krijgen in de verschillende waarheden over de naoorlogs duistere periode verplichte lectuur uitmaken : “De moord op Julien Lahaut” van historici Etienne Verhoeyen en Rudi Van Doorslaer en “Wie heeft Lahaut vermoord? – De geheime Koude Oorlog in België” van de historici Gerard Emmanuel,De Ridder Widukind,en Muller Françoise.

Lahaut

Julien Lahaut was de leider van de Kommunistische Partij van België (KPB). Hij werd vermoord een week nadat prins Boudewijn op 11 augustus 1950 de eed als koning aflegde en iemand op de plechtigheid “Vive la République” riep.

Het gerechtelijk onderzoek naar deze moord slaagde er niet in de waarheid te ontdekken en werd door een beslissing van 4 december 1972 van de raadkamer te Luik afgesloten. Een voorstel van de senatoren Patrick Vankrunkelsven en Josy Dubie van december 2007 tot oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie had geen succes. Met steun van alle fracties in de Senaat kon wel een archiefonderzoek door het Soma verkregen worden. Dat had goed gevolg. Etienne Verhoeyen en Rudi Van Doorslaer slaagden er met hun boek in 1985 wél in de moordenaars te ontmaskeren. Hoewel de “ zot van Halle” er niet met naam in werd genoemd werden de feiten er wel door opgehelderd. Het boek beantwoordde ook aan het tweede deel van de titel en gaf een goed beeld van “ het communisme als binnenlandse vijand”. Het boek vroeg om voortzetting van het wetenschappelijk onderzoek. Het duurde evenwel tot eind februari 2011 eer het Soma een eerste fase van het onderzoek in deze zaak kon aanvatten en het bleef voor het centrum een hele karwei om aan de beloofde centen te geraken om het te kunnen beëindigen.

Het nu gepubliceerde boek heeft grote waarde niet alleen wegens het eerste deel van de titel, “Wie heeft Lahaut vermoord?”, maar ook wegens het tweede deel : “De geheime Koude Oorlog in België”.

Het boek brengt het op grond van wetenschappelijk onderzoek verkregen en dus op archiefstukken gesteunde bewijs van het bestaan in ons land van een naoorlogs, geheim parallel en privé inlichtingen netwerk, gefinancierd door de haute finance, de Société Générale en haar filiaal Union Minière en Brufina – Banque de Bruxelles, met medewerking van agenten in verschillende overheidsdiensten als politie en inlichtingendiensten en zelfs het gerecht, bindingen met de hiërarchie in de katholieke Kerk en met correspondenten, opdrachtgevers en bestemmelingen van de rapporten tot op het hoogste echelon van het politiek beleid. Het boek toont ook aan dat de verschillende onderzoeksrechters die de zaak Lahaut behandelden hun onderzoek behoorlijk en actief hebben verder gezet maar er zowel bij de gerechtelijke politie als bij het parket als in het hoogste politiek beleid tegenstand was die tot gevolg had dat belangrijke informatie niet tot bij de onderzoeksrechter geraakte en daardoor de ontdekking van de gerechtelijke waarheid werd verhinderd. Het boek toont ook dat de activiteiten van het netwerk zich niet beperkten tot informatie inwinning en -verwerking maar er ook operaties werden gevoerd die niet alleen in België maar evenzeer in de kolonie werden uitgebouwd.

MILPOL

Wanneer het bestaan, de organisatie en de werking van het naoorlogs netwerk wordt vergeleken met het netwerk waarin dezelfde personen tijdens de oorlog actief waren, moet daaruit worden besloten dat er op één na geen verschil is : enkel de vijand is gewijzigd : de nazi’s zijn vervangen door de communisten.

Een ander besluit is evenmin te verwaarlozen : de ultieme vorm van operatie, de eliminatie.

André Moyen, de hoofdman van het naoorlogse MILPOL (militair en politiek), heeft over zijn activiteiten in het verzet tijdens de wereldoorlog twee boeken geschreven, ”Service 8” en “Ils ont craché sur nos tombes”. In de verzetsgroep Athos waren er twee afdelingen, de tak inlichtingen en de tak contraspionage. André Moyen leidde de eerste maar stond ook aan de leiding van de afdeling Service 8, de actiedienst bestaande uit een dertigtal leden. Zij werkten onder de dekmantel van een officiële dienst de NLVC, de algemene inspectie van de veestapel.

Dat gaf hen de mogelijkheid om zich, gewapend en met dienstwagens, te verplaatsen, valse documenten te maken en ongehinderd operaties uit te voeren: “het verzet steunen, verraders uitschakelen en desnoods met geweld inlichtingen inwinnen”:

De operaties werden zorgvuldig voorbereid en zelden of nooit door diegenen die ze zouden uitvoeren. Daardoor kon zelfs het meest minutieuze onderzoek nooit een verband leggen tussen het komen en gaan van de inlichtingenagenten die de plaats van de executie gingen verkennen of een gedetailleerd plan opstellen, en de actiegroep die uiteindelijk ter plaatse kwam. Vaak kwam die bovendien van erg ver en ging ze uiterst snel te werk om onmiddellijk te verdwijnen zonder één spoor na te laten ( bron: Ils ont craché sur nos tombes, p 65 in Wie heeft Lahaut vermoord?).

Het exacte aantal van dergelijke executies valt niet te achterhalen. In een rapport van 20 november 1945 geeft Moyen een aantal cijfers. Negen “verraders” lieten op die manier het leven in Wellin, een dertigtal in de regio Namen, zes in de regio Laroche-Houffalise ( bron: Wie heeft Lahaut vermoord blz 162).

Het bestaan van geheime parallelle en operationele privé diensten en de reden van hun bestaan is een algemeen gekend fenomeen.

Operaties onder valse vlag zijn operaties die dusdanig zijn ontworpen dat het lijkt alsof ze worden uitgevoerd door andere entiteiten. Zij kunnen worden uitgevoerd door regeringen, ondernemingen andere organisaties en zijn zowel geheim als clandestien. Een militaire operatie onder valse vlag mist de bescherming van het oorlogsrecht. (bron Wikipedia)

Het uitstekend wetenschappelijk onderzoek door het centrum schreeuwt natuurlijk om voortzetting. De door de twee boeken uitgebrachte wetenschappelijke waarheid over de politieke moord op Lahaut bewijst dat deze vorm van waarheidsvinding nog mogelijk is, zelfs vele jaren na de mislukking van zowel de gerechtelijk als de parlementaire waarheidsvinding. Er is ook een in deze tijd van besparing gunstig neveneffect: het kost omzeggens niets en de resultaten kunnen moeilijk worden weerlegd. Is het laatste de reden waarom de financiering van het onderzoekswerk zo lastig was, en het zo lang op zich liet wachten?

Geplaatst in Nieuws | Tags: , | Een reactie plaatsen

Gennady Timchenko heeft Gunvor helemaal niet in een paar uur verkocht

Deel drie in de bankiers-grondstoffen-soap, waarin iedereen plotsklaps verrassend open is. Nederlandse banken (in ieder geval ABN Amro, ING en Rabobank) financieren grondstoffenhandelaren als Gunvor en Trafigura. Waar steken deze banken (of moeten we zeggen ambtenaren) ons geld eigenlijk in? En ABN Amro faalt gewoon inzake corruptiebestrijding, dixit DNB. Daarbij gaat het vooral om het dossier Gunvor. Dat is nogal wat om te zeggen. Laten we eens kijken hoe het precies zit.

Elk jaar wordt er wel een bank door politiek en media op de pijnbank gelegd. Dit jaar is het ABN Amro, dat 1) ‘walgelijke’ salarisverhogingen aan de eigen top uitdeelt ten koste van zwervers, arme babies in de Gazastrook alsmede het klimaat, zeg maar de complete samenleving en 2) faalt in het bestrijden van corruptie. Het zijn gelukkig niet onze woorden maar die van DNB en Het Financieele Dagblad. Wij voegen er nog een derde punt aan toe: door onverwacht sterke fluctuaties op de rente- en valutamarkten ontploft de derivatenpositie van de staatsbank. Maar laten we bij het begin beginnen.Vlijmscherpe vragen
Dé reden waarom ABN Amro niet bij de staat thuishoort is de deplobrabele kwaliteit van onze politici. Let wel, 2015 is het jaar waarin ABN Amro gesloopt moet worden. De rel over de salarisverhoging had zich in 2014 al kunnen voltrekken, want Gerrit Zalm & Friends hebben de complete gang van zaken toen al netjes in het jaarverslag uit de doeken gedaan. Maar 2014 was het jaar van Rabobank.

Volgens MinFin Jeroen Dijsselbloem zijn het wat suffe vraagjes uit het Parlement die hem deden besluiten om de verkoop van ABN Amro uit te stellen. Wij geloven daar geen biet van. De reden is vrij simpel. Met die verkoop is zo’n € 15 miljard gemoeid en dat ga je niet uitstellen (met het risico op een lagere opbrengst) omdat bijvoorbeeld de VVD vlijmscherpe vragen stelt als:‘Hoe en wanneer is de Minister c.q. de aandeelhouder betrokken geweest dan wel geïnformeerd over de salarisverhoging bij ABN AMRO?’

Hoe en wanneer? Eeeeehhm eens even zoeken, het jaarverslag over 2013, dat sinds maart 2014 op de website van ABN Amro gratis te downloaden is, onder het kopje ‘beloning’? Daarin staat:

Kennelijk heeft niet een van de Kamerleden de moeite genomen om dit op te zoeken. 150 mannen en vrouwen en hun fractiemedewerkers zitten de hele dag te F5’en op ‘Rabobank’ in Google News, wachtend op een moment om hun morele verontwaardiging te showen en nie-mand neemt de moeite het jaarverslag van ABN Amro te lezen. Die corruptie inzake Poetin en de toename van de derivatenportefeuille met € 26 miljard lijken ons grotere beren op de weg dan het luizige tonnetje van Gerrit.Grondstoffenhandel

Hoe zit dat met die corruptie? Het grootste zorgenkind is/was Gunvor. Deze handelaar in vooral olie en gas (omzet: kleine € 100 miljard) koopt olie van Rosneft, het Russische staatsoliebedrijf. De machtsverhoudingen daar zijn vrij duidelijk. Poetin eist een jaarlijkse briefing waarin de CEO verantwoording moet komen afleggen. Gunvor regelt feitelijk het transport van de olie en alles wat daarbij komt kijken richting alle uithoeken van de wereld.

Timchenko met Igor Sechin, de CEO van Rosneft

Gunvor is voor 44 procent in handen van een vertrouweling van Poetin, namelijk Timchenko. Dan is het niet verwonderlijk dat de laatste op de sanctielijst van de VS te vinden is. Vervelend, want a) wij proppen de olie van Rosneft in onze brommer en b) ons eigen bankwezen zit zwaar in deze handel. Hoe lossen we dat op?

Als een duveltje uit een doosje kondigt Timchenko aan dat hij zijn belang heeft verkocht. Dat is voor iedereen een prettige uitkomst. Volgens het FD is dat zelfs in een paar uur gebeurt. Dat is wel erg mooi om waar te zijn, om een pijnlijke situatie snel te remediëren slaagt een prominent lid van de Amerikaanse sanctielijst-club erin om een belang in een miljardenbedrijf binnen een paar uur te verkopen. Dat zou toch wel een record zijn in de M&A-wereld.

Negatief bewijs
Poetin, banken, miljardairs, olie: klinkt niet echt als een handel waar we snel informatie uit kunnen krijgen, nietwaar? Valt mee. Dankzij het brievenbus-paradigma heeft elke betrokkene wel een kantoor op de Zuidas. Maar beter nog, de belangrijkste spelers (Timchenko en Gunvor) blijken verassend open. Op de reactie van de laatste komen we morgen terug. Maar Timchenko laat via zijn woordvoerder weten:

‘De verkoop [van het 44-procentsbelang, red.] is helemaal niet in een paar uur afgewikkeld, zoals gesuggereerd. Goed dat jullie cynisch zijn als jullie iets dergelijks ter ore komt [dank, red.]. Het proces rond de overdracht van de aandelen stond al langer op de agenda, maanden eigenlijk. De geopolitieke situatie heeft invloed gehad. Maar het gaat hier om een gedocumenteerde transactie waar al veel langer over werd gesproken, die door het gebeurde wel versneld kon worden. We kunnen alleen niet bewijzen dat de verkoop niet heeft plaatsgevonden, want negatief bewijs bestaat niet.’

Timchenko verwijst ons daarom door naar Gunvor, omdat hij daar naar eigen zeggen compleet los van staat. Gunvor, dat is volgens de CIA toch van Poetin (* beeldt u zelf het satanisch gezang in, afgewisseld hoogtonig gejengel op een valse viool en het gevoel van droge lippen door vergiftiging met polonium in de koffie *)?

Een simpel belletje wordt beantwoord met: ‘leuk dat u belt.’ Dat viel mee. We zoeken door naar het ultieme bewijs in deze – een officieel document dat de verkoop van Timchenko zijn aandelenbelang bevestigt – maar eerst kijken we naar de reactie van Gunvor. Wordt vervolgd.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen