Kroongetuige SBM Offshore duikt nu ook op in corruptiezaak Rolls Royce

door Harm Ede Botje  2 september 2015 

Het net rond de corruptiezaak, waarbij ook het Nederlandse SBM Offshore is betrokken, lijkt zich in Brazilië te sluiten. Het bedrijf kan de borst natmaken.

De Braziliaanse zakenman Julio Faerman, die jarenlang namens de Nederlandse multinational SBM Offshore medewerkers van de oliegigant Petrobras omkocht, duikt nu ook op in een soortgelijke corruptiezaak tegen het Britse Rolls Royce. Vrij Nederland berichtte eerder over de corruptiezaak bij SBM, en ook over  Faerman’s rechtszaak in Brazilië.

Rolls Royce, dat nooit commentaar wilde leveren op deze zaak, geeft nu toe dat ze samenwerken met de Braziliaanse autoriteiten, zo meldde The Guardian dit weekend. De Britse onderneming kwam voor het eerst in opspraak in februari toen een kroongetuige en voormalig directeur van Petrobras, Pedro Barusco, de politie vertelde dat hij tweehonderd duizend dollar had ontvangen van Rolls Royce.

Faerman was de sleutelfiguur in de omkopingszaak rond SBM Offshore, maar ook in die van Rolls Royce. Voor beide bedrijven was hij de handelsagent in Brazilië. Overigens was hij dat ook voor het Amerikaanse General Electric en het Noorse bedrijf Vertech Offshore, bedrijven die tot nu toe niet de corruptieaffaire rond Brazilië zijn opgedoken. In ruil voor smeergeldbetalingen haalde hij contracten binnen van honderden miljoenen euro’s voor Rolls Royce. Faerman bleef lange tijd onvindbaar voor de Braziliaanse autoriteiten en zou in Londen wonen. Maar inmiddels heeft hij zich gemeld en werkt hij mee aan de corruptieonderzoeken met betrekking tot Petrobras.

Ondanks het feit dat SBM Offshore in Nederland in ruil voor betaling van 240 miljoen dollar niet wordt vervolgd, lijkt het net zich te sluiten in Brazilië. In het FD van 26 augustus liet openbare aanklager Leonardo Cardoso de Freita weten dat hij ‘niet uitsluit’ dat directeuren of ex-directeuren van SBM Offshore zullen worden vervolgd. Hij zei ook: ‘We graven zo diep mogelijk tot de waarheid boven tafel is.’

Op het hoofdkantoor van SBM Offshore kunnen ze hun borst natmaken.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kritische journalist in Baku de bak in: bedankt corrupt Europees Parlement

Europarlementariërs Rachida Dati en Guy Verhofstadt pakken tonnen cash van de dictator van Azerbeidzjan en zijn zakenpartners. De laatsten zijn vooral olie- en gasbedrijven, met name het Franse Suez. Dan moeten we niet raar opkijken dat Brussel een oogje toeknijpt als die dictator tekeer gaat journalisten en demonstranten. Zo is een journalist genaamd Khadija Ismaylova vandaag tot zeven jaar cel veroordeeld, voor de moord op iemand die gewoon vrij en blij rondloopt.

Oekraïne, Moldavië en Georgië, dat zijn de landen waarmee de EU een associatieverdrag heeft getekend. Maar wat willen we eigenlijk met dat laatste land? Het is straatarm en we handelen er nul komma nul mee. Het enige interessante is de pijplijn die de EU met buurland Azerbeidzjan verbindt. Om niet meer afhankelijk van olie en gas uit Rusland te zijn, diversifiëren onze bronnen en zo komen we bij Azerbeidzjan en Georgië uit.

Helaas zit er in het eerste land een corrupte dictator waar we eigenlijk beter geen zaken mee kunnen doen. Deze man, Ilham Aliyev (links) is wel zo slim om in Brussel en Parijs met geld te strooien en zo mensen te paaien. Met name Rachida Dati, oud-Minister van Justitie van Frankrijk is kampioen cashen, met een salaris van een half miljoen per jaar bovenop de gage als politica. Met zo’n verhouding zal ze vast niet onpartijdig zijn.Journaliste Ismayjlova ontdekte dat Aliyev miljarden van zijn volk heeft gestolen. Dat staat nu op rekeningen in het buitenland. Als dank voor de moeite werd haar een schijnproces aangedaan waarbij haar dood door schuld ten laste is gelegd. Zojuist is ze tot zeven jaar cel veroordeeld, waarbij ze nog een laatste speech wist te houden.

De lobby van Aliyev en Suez in Brussel is zo krachtig, dat het vanuit het Europees Parlement oorverdovend stil is. Typisch een gevalletje ‘cash rules everything around me‘. Verhofstadt is in Brussel leider van de liberalen, waar D66 en VVD bijhoren: Dati hoort bij de conservatieven van het CDA. Als u boos bent, laat deze bewegingen dan links liggen bij de volgende verkiezingen en doe geen zaken meer met bedrijven bij TEAS, de lobbyclub van Aliyev, zijn aangesloten.

Volgende maand is er een bijeenkomst waar naar verluidt ook Nederlandse bedrijven aanwezig zullen zijn. We houden u op de hoogte welke dit zijn. Vooralsnog is Deloitte het enige in Nederland actieve bedrijf dat zich heeft opgegeven. Hebben we al met al wel een goed excuus gevonden om een clip van de Wu Tang Clan te embedden. Veel plezier ermee.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hebben KPMG-partner Leon Bots en Meijer Vastgoed de Nierstichting niet gewoon misbruikt?

Niks ‘gift’, de katvanger van KPMG-partner Leon Bots en stenenschuiver misbruikte de Nierstichting gewoon. Hij was daar immers penningmeester en hij zocht nog een rechtspersoon om wat certificaten op aandelen te parkeren zonder naar de notaris te hoeven. Dat is de enige verklaring voor de bizarre transactie waarmee de naam van de Nierstichting nu besmeurd wordt. Overigens zitten er wel meer fouten in diens jaarrekening maar daar komen we later op terug.

Onze vrienden van FTM hebben er een dossier over volgeschreven: de partners van KPMG die in vastgoed gingen. Laten we het kort samenvatten. KPMG had al een enorm kantoor in Amstelveen maar het moest nog groter. Toen, rond 2005, was iedereen die niet in stenen zat, een pauper. De halve Quote 500 stond vol met patjepeeërs die het geluk hadden om – overladen met schuld – op het juiste moment te hebben ingekocht. Uit de literatuur mogen we opmaken dat accountants bankiers en andere ondernemers moeten controleren, terwijl die allemaal stukken meer geld verdienen dan die accountant. Oneerlijk, ze zijn immers ‘ook best wel slim nietwaar?’

KPMG-baasje Leon Bots heeft een idee. Zijn club heeft een nieuw hoofdkantoor nodig. Een kilometer of twee van het bestaande gebouw ligt een stuk grond dat geschikt wordt geacht. De partners willen het kantoor voor eigen rekening ontwikkelen en het verkopen aan een institutionele belegger. Die moet dan wel een huurder hebben, maar dat zijn de accountants en adviseurs zelf. Zo pakken ze aan het begin van het contract wel een deel van de opbrengst en zijn ze stuk voor stuk miljonair (als ze het niet al waren). Vooral Bots ontwikkelt zich snel in de richting van een professionele vastgoedgokker in plaats van eenvoudige bonenteller te blijven. Kunnen we hem niet kwalijk nemen, Lehman Brothers bestond nog en iedereen werd zo rijk.

Al snel kwam er een kink in de kabel. De bestaande eigenaar van de grond – ene Fred Meijer – wilde zich niet zomaar laten wegjagen. Hij wil meedoen in de ontwikkeling. Na wat getrouwtrek krijgt hij 30 procent van de aandelen in de ontwikkelaar, de rest is voor KPMG-partner Leon Bots. En daar gaat het mis.

Vooral Meijer lijkt een handige bv-kunstenaar, die valse facturen verstuurt en andere ongein uithaalt omdat ‘ie niet van blauwe brieven houdt. Op 17 april 2014 komt het OM met de voor KPMG pijnlijke mededeling dat de joint venture tussen Bots en Meijer, en de projectontwikkelaar zelf worden verdacht van belastingfraude. ‘Hebben we niks mee te maken’, zou men ter kantore van KPMG kunnen vinden. Vervelende is alleen dat de joint venture ‘KPMG Gebouw Amstelveen II’ heet, dat is makkelijk associeren.Vrijdag bleek door onderzoek van De Telegraaf dat de Nierstichting aandeelhouder is in Meijon bv, dat gebruikt is bij de genoemde – vermeende – fraude. Maar waarom? Wat heeft de Nierstichting te maken met accountants die vastgoedhandelaren willen worden en een grondspeculant uit Vught die creatief is met factuurtjes? Eens kijken. Meijer is een druk baasje, zo heeft hij meerdere vastgoedprojecten in Nederland, maar ook een fiscaal vriendelijk bv’tje op Cyprus.

Volgens het persbericht dat de Nierstichting uitgaf, is het goede doel enkel aandeelhouder in Meijon geworden omdat KPMG en Meijer via Meijon een gift zouden willen doen. Een procent van de winst over het nieuwbouwproject zou aan de Nierstichting worden afgedragen en daarom kreeg de Nierstichting in 2005 alle aandelen van het vehikel waar die winst doorheen zou lopen – en waar later mee gefraudeerd zou blijken te zijn.Dat is best wel een rare constructie. Waarom zouden KPMG en Meijon niet gewoon X euro aan winst kunnen boeken en daar een stukje van weggeven zonder rare aandelentransactie? Bij een giro 555-actie, waarbij de overheid de inleg van burgers belooft te verdubbelen, boeken we toch ook niet de hele overheid alvast over naar 555? Er is hier iets anders aan de hand en de balans van Meijer verraadt ons wat het is.

Leest u hier het relaas van Oleg Deripaska en Michael Cherney. Als deze twee miljardairs ruzie hebben, verdwijnen er prompt bankiers met bodyguards en al in de ijzige Russische steppe. Soms worden er vliegvelden over deze graven neergelegd, knappe jongen die ze dan nog kan vinden. Sinds kort heeft het genoemde duo samen met de Franse overheid een joint venture in TMH, dat het onderstel van de BUK-raket levert. De Brauw Blackstone Westbroek bouwde een chille Amsterdamse brievenbus met een Cyprus-route, zodat de miljardairs dankzij Nederlandse wetgeving geen belasting hoeven te betalen over hun gigawinsten. Het is een vage handel, maar zo worden er miljoen verdiend op de Zuidas (en verliezen overheden miljarden, maar dat terzijde).

De crux van deze techniek is dat de begunstigde van de verkoop van, zeg, een BUK-systeem, kan ontkennen volledig eigenaar van de winstgevende bv te zijn. Onder het recht van elk Europees land moet een vennootschap die 100 procent van een andere bezit dit melden, evenals de dochter zelf. Op die manier is het makkelijk voor de lokale belastingdienst om te checken wie precies geld van wie krijgt, en hoeveel belasting er vervolgens afgedragen dient te worden.De kern van elke goede trustconstructie om belasting te ontduikenontwijken is de mogelijkheid om bezit of zeggenschap te ontkennen. Dus de aandeelhouder van de holding die winst incasseert moet kunnen claimen los te staan van de dochtermaatschappij. Het aandeelhouderschap moet bijvoorbeeld bij iemand anders in de boeken staan, een stroman bijvoorbeeld. Als de rebellen in Oekraïne wegens bewezen succes hun BUK-werper willen vervangen en een nieuwe bestellen, dan komt de winst voor rekening van TMH in Amsterdam. Cherney en Deripaska zeggen dan: die bv is niet van ons, maar van ene Evgeny Smirnov (zie boven). Zeggenschap en vruchtgebruik zijn dus gescheiden. Omdat Meijer een soortgelijke Cypriotische vennootschap in de boeken heeft, nemen we aan dat hij deze truc ook kent.

Inmiddels is de verkoop van het KPMG-kantoor zo goed als afgewikkeld en is Fred Meijer zijn vennootschapjes aan het opdoeken. Bij Zeestraat Finance, het zusje van Meijon dat in handen van de Nierstichting is, verdwijnt in het laatste jaar € 18,75 miljoen van de balans. Deze bv moet weer dure leningen afsluiten bij andere groepsmaatschappijen, waaronder de Cypriotische. Ook dat is onderdeel van de kunst die ‘bv-schuiven’ heet. Ook KPMG’er Bots is er niet armer van geworden, in zijn vastgoed-bv zit een kleine € 14 miljoen.

De eerste de beste fiscale slimkees die we het vragen zegt dat de transactie, waarbij de Nierstichting ineens aandeelhouder werd, een poging is om zeggenschap en vruchtgebruik van de aandelen te splitsen. Normaal gesproken komt daar een notaris bij kijken en soms hebben financiële kunstenaars als Meijer daar geen zin in. Dat is eigenlijk de enige verklaring voor deze ‘gift’. Kijkt u maar. Als de Nierstichting het vruchtgebruik krijgt, wie heeft dan de zeggenschap?

De statutaire directeur is ene René Werger. Wie is dat? Vroeger was hij de financiële man van een van Dik Wessels zijn vennootschappen, nu werkt hij voor zichzelf. In dat jaar had de Stichting Vrienden voor de Nierstichting (VVN) een penningmeester genaamd Roderick Reetra. VVN was toen een aparte stichting met corporale lieden die middels sjieke feestjes en andere activiteiten geld ophaalden voor het goede doel. VVN kocht de aandelen in Meijon en fuseerde later met de Nierstichting.

Reetra opereert nu als trustkantoor vanuit zijn woonhuis. Hij werkt voor twee Britse partijen.

Wie gelooft er nu echt dat Werger en Reetra bedachten dat ze de Nierstichting blij konden maken door ze een partijtje aandelen van Rene Meijer in de maag te splitsen? Hoewel het kantoor tientallen miljoenen winst heeft gemaakt is de Nierstichting er nooit meer dan € 63.000 wijzer van geworden, ten koste van een hoop imagoschade. Een procent zou er afgedragen worden over € 12,2 miljoen, dat is € 122.000. Zoveel heeft de stichting nooit gekregen.Werger en Reetra zijn allebei directeur van een trustkantoor en hebben nog nooit ergens anders, bij een ander goed doel bijvoorbeeld, een soortgelijke deal gesloten. De enige mogelijkheid die we maar kunnen bedenken is dat Werger het vruchtgebruik over de aandelen tijdelijk ergens moest dumpen en bij vriendje Reetra terecht kwam. Daarna zijn ze vergeten de transactie terug te draaien. Omdat Reetra penningmeester is het te laat. Waarschijnlijk hoopten de twee dat het met een sisser zou aflopen. Helaas.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

ECB: China’s Anbang mag niet profiteren van Portugese Plofbank

25 augustus 2015 Arno Wellens
Banco Espìrito Santo (BES) uit Portugal wordt van binnenuit opgeblazen, niks ‘crisis’. Naamgever, CEO én miljardair Ricardo Espìrito Santo was zo slim om zijn eigen geld uit de instortende bank te trekken toen het misging. € 4,9 miljard heeft dit heel Europa (behalve Ricardo zelf) gekost. Dat had een miljard minder geweest kunnen zijn, als Ricardo een spoedbetaling naar zijn privérekening op de Cayman Islands achterwege had gelaten. Nu wil Anbang, een Chinese verzekeraar, het gezonde deel tegen dertig procent korting opkopen. Mag niet, zegt de ECB, die zich in allerlei bochten moest wringen om deze fire sale een halt toe te roepen. Vandaag een update in het relaas van Ricardo, Portugees Plofbankier.

Lang verhaal kort: deze miljardairs gaan van de Portugese crisis profiteren. Maar hoe heeft het zover kunnen komen? Terug naar het begin.

Portugal heeft wat probleempjes met het incassobureau, dat weten we intussen wel. Nu leek het sinds pak hem beet medio-2012 beter te gaan, iets met miraculeus herstel waar we zoveel over lezen, de laatste weken. Dat was ook zichtbaar op de aandelenbeurs van Portugal. In twee jaar tijd steeg die index met meer dan 25% terwijl de economische groei achterwege bleef. De schuldpositie van het land verslechterde intussen in een rap tempo, verbeterd sentiment of niet.

Uit ervaring weten we dat 1) een crash dan onvermijdelijk is en 2) er een bankierende rijkaard is die uit de zelfgecreërde ruïnes een of meerdere miljarden weet veilig te stellen. In Zuid-Europa kennen veel banken nu eenmaal een DGA-structuur, terwijl er tientallen miljarden op de balans staan. Bij zulke belangen en een beïnvloedbare politiek zijn transacties met een luchtje schering en inslag. Want hoewel Europa scheutig was met hulp, hadden we eerst iets beter naar de balans kunnen kijken. Een groepje Portugezen en Brazilianen (waaronder een ravissante cougar) vochten vanaf onze Zuidas namelijk al een jaar om het bezit in de bank.

Ricardo Espírito Santo Silva Salgado, CEO en grootaandeelhouder van BESBES heeft een vrij ingewikkelde holdinstructuur. In het kort is het grootste gedeelte van de aandelen in handen van de familie van Ricardo, via een Luxemburgse tussenholding, en het  (PT). En BES heeft andersom weer een belang in PT. Het is alsof ABN Amro en KPN het allebei moeilijk hebben en elkaar wederzijds helpen: uiteindelijk storten ze samen in de afgrond en zijn ze weerloos tegen speculanten. PT is overigens al overgekocht door een Franse miljardair, voor een appel en een ei, nu moest er nog iets met BES zelf gebeuren.

In 2014 besloot Europa dat Portugal € 4,9 miljard steun moest krijgen om de rommel van Ricardo op te ruimen. Vonden we best raar. Uit de jaarrekeningen van 2009 tot 2013 was namelijk duidelijk het niet zo crescendo ging. Nonpeforming loans (NPL) zijn alle kredieten met een achterstand van meer dan 90 dagen, oftewel: kleine kans dat het terugkomt. Dit getal delen we door het balanstotaal, zodat we weten welk gedeelte van die balans verrot is.

Hoewel de bank in 2012 op een technisch faillissement afstevende waren er toch nog andere banken, private investeerders en institutionele beleggers bereid de complete emissie van nieuwe obligaties op te kopen. Die post stijgt dus naar € 15 miljard, terwijl er nog € 5 miljard aan aandelenkapitaal aanwezig was. Bij de redding van Cyprus hadden we van Jeroen Dijsselbloem juist begrepen dat hij een ‘template‘ had voor bankenreddingen: eerst moet dit soort kapitaal (€ 20 miljard dus) aangesproken worden, voordat de belastingbetaler de knip gaat trekken.

Klinkt hartstikke logisch én sociaaldemocratisch. Het probleem met die uitspraak is dat Europese noodgelden dus vooral bedoeld zijn om faillissementen van private banken te redden, hetgeen illegaal is. Verder impliceert die uitspraak dat de kredietcrisis helemaal niet over is, maar dat we in een langjarige episode van stagnatie zitten waarin er om de zoveel tijd wéér een buitenlandse bank gered moet worden. En dat horen we liever niet, dus Dice werd teruggefloten door zijn meerderen. Maar goed, hier zit € 20 miljard aan kapitaal dat aangesproken hád kunnen worden. Dan zijn die arme beleggers de klos.Zou dat niet gewoon bij het vak horen? Jazeker, helemaal als u Ricardo uw geld toevertrouwt. Ten eerste is een DGA bij een internationaal bankenconglomeraat niet optimaal, weten we sinds Scheringa. Beter zijn zeggenschap en toezicht iets beter verdeeld. Ten tweede had Ricardo de vervelende gewoonte om zijn aandelen in een Luxemburgs vehikel weg te stoppen, om fiscale en vennootschappelijke redenen. En daar is iets mee aan de hand.

In 2010 is de Europese kredietcrisis losgebarsten en neemt Ricardo zijn verantwoordelijkheid. Hij geeft zijn bank een noodlening van € 766 miljoen, uit eigen zak. Hartstikke mooi. Maar dan haalt hij een slim truucje uit. In twee stappen haalt hij een groter bedrag er juist weer uit.

Het begint met een dividenduitkering van in totaal 2012, aan hemzelf. In 2012 zien we dat de noodlening aan BES in Portugal weer compleet is afgelost, alsof de crisis over is. Maar waar is dat geld eigenlijk heen gegaan?

Aha, naar de Caribische privé vennootschapjes van de familie Espìrito Santo. Dat betekent dat als BES in Portugal instort, de Europese redders een gat van € 963 miljoen moeten vullen dat Ricardo zelf heeft achtergelaten. En Ricardo zelf heeft nu minstens dat bedrag, maar waarschijnlijk een groot veelvoud, veilig op een tropische bankrekening staan. Het kan erger.De Portugese overheid zit nu met de gebakken peren, want die wordt aangeslagen voor de kosten van de redding à € 4,9 miljard. De Portugese telecombedrijf brokstukken BES zitten verzameld in een nieuw vehikel genaamd Novo Banco. Eerder werd de investment banking-tak aan de familie Cheng-Yun-Tun uit Hong Kong verkocht terwijl de Franse miljardair Drahi de telecomaandeeltjes voor een prikkie kon krijgen. Nu heeft Portugal met zijn eigen banken afgesproken dat die moeten delen in een eventueel verlies. Dus als Portugal Novo Banco verkoopt voor minder dan de gehoopte € 4,9 miljard, dan wordt het verschil de andere Portugese banken in de maag gesplitst. Hoe dat werkt is allemaal netjes in de jaarverslagen te lezen.

De Chinese verzekeraar Anbang leek een deal gesloten te hebben met de Portugese overheid, om de rokende resten van BES in Novo Banco voor € 3,5 miljard te kopen. Dat betekent dat de Portugese banken een verlies van € 1,4 miljard zullen moeten slikken, wat ze aan hun klanten zullen doorberekenen. Alleen is de Chinese overheid feitelijk de grootste aandeelhouder in Anbang, waardoor die overheid zeggenschap krijgt in een systeemrelevante Europese bank. Volgens de Chinese versie van The Financial Times zou de ECB hier bezwaar tegen hebben gemaakt.

Geluk bij een ongeluk: omdat de deal niet doorgaat, worden de overige, zwakke Europese banken niet door het genoemde verlies van € 1,4 miljard getroffen. Tenminste, voorlopig niet. Maar het is een kwestie van tijd voordat Novo Banco alsnog wordt verkocht, waarschijnlijk tegen een soortgelijke prijs. Waarschijnlijk gaat Apollo Management van de Amerikaanse miljardair Leon Black er met de hoofdprijs vandoor. Dan hebben de vier genoemde miljardairs (Tung, Drahi, Ricardo en Black) de krenten uit de pap weten te vissen terwijl de andere Portugese banken en hun overheid met de gebakken zitten.Schematisch ziet het er zo uit.

Het is wat. Ook Sylvie Meiss moet het even laten bezinken. Nou meid, een geruststelling: Ricardo wordt aangeklaagd voor deze wanvertoning. Hij is opgepakt, maar na het lappen van € 3 miljoen borg mag hij zijn proces in vrijheid afwachten. Waarschijnlijk zit ‘ie op de Cayman Islands, waar hij naar verluid nog kan pinnen.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Brauw Blackstone Westbroek bouwt chille brievenbus voor Russische oligarchen op de Zuidas (1)

Begin maart, 2001, een duur hotel ergens Moskou. Oleg Deripaska bibbert en wil zo snel mogelijk weer terug naar Londen. Michael Cherney zou hem wel ‘beschermen’, tegen de luttele som van € 250.000.000. Liefst in contanten, zo beet hij de jonge ondernemer toe. Deripaska zou later een een zeer respectabele, Russische oligarch worden maar begin deze eeuw is hij net 33. Zoveel miljoenen heeft Oleg (nog) niet, maar Michael Cherney is nu niet iemand tegen wie je ‘nee’ zegt. Kunnen wat aandeeltjes in aluminiumgigant Rusal de imposante Cherney misschien bekoren? Precies. Tien jaar later treffen de twee elkaar voor de rechter in Londen.


Oleg Deripaska 1995, ergens ten zuiden van het vliegveld van Moskou waar Deripaska zes jaar later zijn thuisland zal ontvluchten. Felix Lvov wordt geëxecuteerd, net als zijn twee bodyguards. De moordenaars zijn goed voorbereid, want pas jaren later zullen de bevroren lichamen uit de harde steppegrond worden gebikt. Deripaska is verantwoordelijk, zegt Cherney. Maar volgens de eerste is Cherney de kwade genius.


Michael Cherney 1 mei, 2011, Amsterdam. De kurken knallen bij De Brauw Westbroek Blackstone. Alstom, het Franse industriële conglomeraat, heeft een enorme invstering gedaan. Het koopt een kwart van TransmashHolding uit Rusland. In het dealteam zit Paul Sleurink, senior partner en de toekomstige koning van de Nederlandse M&A-wereld. In 2015 zal hij een overname van Shell afronden die meer dan € 60 miljard waard is. Tijdens de onderhandelingen heeft hij ene Iskander Makhmudov wel eens gezien. Rare vent, wie zou dat nou zijn? Met zijn snor.


Paul Sleurink Zomer, 1992, Moskou. Het waren drie roerige jaren. Eerst valt de muur om, daarna verliest Mother Russia haar imperium. Maar in precies die drie jaar hebben Cherney en Iskander Makhmudov goede zaken gedaan in de grondstoffenhandel. Ze starten een nieuwe joint venture waarin de verhouding voor Makhmudov wat beter uitpakken. Niet dat die wat te klagen heeft, maar toch.


Iskander Makhmudov 8 juli 2014, Kursk, Rusland. Op de basis van 53 Infanterie Brigade is het een drukte van jewelste. Kolonel-Generaal Anatoly Sidorov, commandant van het Westerse Front van de Russische strijdkrachten, heeft eenheid 88346 van 147 Transport Battaljon opdracht gegeven BUK-lanceerinrichting 232 naar de grens met Oekraïne te verplaatsen. Sergeant Ivan Krashnoproshin is ‘uit dienst’ en schijnt al ter plaatse te zijn. Hij weet immers hoe je zo’n apparaat bemand. De chauffeur van de dieplader maakt een selfie voordat hij de grens oversteekt.


Anatoly Sidorov 11 mei 2011, Madrid. ‘Verdorie’, denkt Deripaska. ‘Hadden we net zo’n lekker jaar met een van onze joint ventures (Ural Metallurgic, UM), krijg je dit weer.’ Hij was net weer on speaking terms met Cherney en Makhmudov, komt er ineens post van Justitie uit Spanje. Een van de vennootschappen die onder UM valt zou door Cherney worden gebruitk om € 4 miljoen aan crimineel geld wit te wassen. ‘Niks van waar’, aldus Deripaska. Als Cherney criminele dingen doet, schaadt dat Deripaska ook, zoemt door zijn hoofd. Zijn woordvoorder adviseert hem proactief en snel dit bericht te ontkrachten, middels een persoonlijke brief aan de hoofdredacteur van Spaanse krant El Mundo wordt een en ander duidelijk uiteengezet.


Ontslagpapieren van sergeant Ivan uit het Russische leger 11 mei 2009, Limassol, Cyprus. Ze weten allebei niet wat ze doen, de verzender en ontvanger van het document niet. De eerste heet Ivan Thikomirov en is grootaandeelhouder in Fiduciary Trading Limited. Vanuit een kamer op Sushsesky Val 6 in Moskou stuurt hij een decreet naar de secretaresse van Latorio Holdings Limited, op het genoemde adres op Cyprus. Hierin zit een aandeel in TransMashHolding. Door deze vennootschap te gebruiken betaalt directeur Makhudov een stuk minder belasting. Gaat trouwens best lekker, die deelneming. Sinds Putin meer en meer wapens bestelt nemen de omzet en winst flink toe. Maar Ivan krijgt er niks van, het is immers een brievenbusbedrijf.



Uit het Cypriotische handelsregister

9 november 2010. ‘Ik vind het allemaal wel best.’ Alexander Italianer is normaal gesproken best wel kritisch, heeft ‘ie van Neelie Kroes geleerd. Latoria uit Cyprus wil met Alstom een investering doen. Mag dat, gegeven het Europese mededingsrecht? Niemand weet of de beste man inzicht had in de precieze verwevenheid van de betrokkenen. Toch vond hij het goed dat een Frans overheidsbedrijf en een schimmige Cypriotische vennootschap samengaan, deze ambtenaar van de Europese mededingingsautoriteit. Als EY in Amsterdam de jaarrekening aan een audit onderwerpt, resulteert dit evenwel in een oordeelsonthouding. Het is totaal onduidelijk hoe het met die aandeelhoudersstructuur zit.


Alexander Italianer 17 juli 2014, Hrabove, Oekraïne. Ergens zal Ivan Krasnoproshin een grens over zijn gegaan. Roken in een lanceerinrichting, dat zal binnen de Russische strijdkrachten niet zijn toegestaan. Toch doet hij het. De kern van SEAD en Air-defence is dat je de radar aanzet, vijandelijke toestellen signaleert, en hem weer uitzet. Met het aanzetten geef je op een modern slagveld je positie weg, en dat is gevaarlijk. Daarom is zijn raketwerper ook mobiel, stilzitten is dodelijk in een oorlog. Ivan heeft overigens zijn ontslagpapieren bij het Russische leger ingeleverd en daarmee is hij feitelijk een pro-Russische rebel. En die drinken gewoon tijdens dienst. Mag hij dan niet even roken? Nou dan. Terwijl hij overpeinst dendert zijn lanceerinrichting zonder moeite over het Oekraïnse platteland, dankzij het Гусеничная машина-onderstel van TransMashHolding. Oh wacht, de radar moet weer aan, eens kijken even het luchtruim nog steeds veilig is.


Ivan Krasnoproshin 16 december 2014, Brussel. Het Europees parlement praat over een UBO-register, dat staat voor Ultimate Benificiary Ownership. Immers, als we ergens ‘Latorio Holding’ uit Cyprus zien staan, van wie is dat dan? In Europa hebben we grenzen opgeheven waardoor slimme trustkantoren overal vennootschappen kunnen opkopen om de belastingdruk te verminderen. Sommige banken bieden zelfs openlijk diensten voor Russische witwassers aan, via Zwitserse tussenstations. De politiek vreest dat er dankzij het gebrek aan transparantie ongewenst gedrag kan optreden. Criminelen kunnen bijvoorbeeld een belang krijgen in kwestbare of vitale onderdelen van de economie, zoals banken, of wapenbedrijven. Dat zou je niet moeten willen. Hadden we maar meer inzicht in huidige aandeelhoudersstructuren, het is nog erg ondoorzichtig allemaal. Helaas is de trustsector zo gesloten als het maar kan, daar lekt nooit iets.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

D66, VVD en Guy Verhofstadt wilden in 2013 Assad aanvallen en terroristen bewapenen

19 augustus 2015 Arno Wellens

Liberalen zijn toch juist tegen overheidsingrijpen? Maar uit deze film uit 2013, die om onbekende redenen nu pas opduikt, blijkt iets anders. De liberalen in het Europees parlement wilden wapens naar het Free Syrian Army (FSA) sturen en leken zelfs op NAVO-ingrijpen aan te sturen. Toen was al duidelijk dat het FSA de mensenrechten op grove wijze schond en met extremisten samenwerkte, maar dat was geen bezwaar voor Guy Verhofstadt en Marietje Schaake. Ze hebben een generaal van het FSA uitgenodigd en samen bespreken ze hoe ze Europa tot geweld kunnen aanzetten.

Op 35 minuten wordt zelfs voorgesteld dat de Europese commissie de European Battlegroup stuurt. Dat is een brigade van militairen uit verschillende landen die roteert en onder commando van de ‘Council of the European Union‘ staat. Daarbinnen kunnen besluiten genomen worden, als regeringsleiders die een meerderheid van de bevolking vertegenwoordigen het eens zijn. Op het moment van de bijeenkomst was de leidende eenheid 42 commando bataljon van het Britse Korps Mariniers, versterkt met troepen uit andere EU-landen. Volgens de website van deze eenheid zaten daar ook Nederlandse troepen bij: er werd op de heide van Salisbury zelfs al getraind voor een inzet. Kort daarop werd ’42’ naar de oostelijke Middellandse Zee gestuurd voor een amfibische oefening genaamd Cougar 14.

De vergadering begint met een speech van Verhofstadt, waarin hij oproept tot actie. Hij wordt afgewisseld door Marietje Schaake, die zich zorgen maakt over de mensenrechten. Kan de beste generaal ons verzekeren dat zijn FSA wel een beetje kosjer is en niet met koppensnellende terroristen samenwerkt? Hij antwoordt daarop, waarna Verhofstadt vertelt in zijn nopjes te zijn met de volledigheid van de antwoorden. Schaake neemt het weer over en vraagt Verhofstadt of hij het verhaal van de generaal meeneemt naar de Europese commissie, zodat er echt wat gaat gebeuren? Natuurlijk zal hij dat doen. Er wordt ook besproken hoe de Amerikanen tot directe aktie tegen Assad aangespoord kunnen worden.Overigens is het het standpunt van vooral de VVD dat die Batllegroups ingezet moeten worden. Volgens parlementariër Han ten Broeke is het een probleem dat deze troepen niet zijn ingezet.

Het standpunt van Nederland zou zijn dat de Battlegroups wel gebruikt moeten worden, omdat ze anders waardeloos zijn. Overigens vinden we Ten Broeke helemaal top, want het is duidelijk dat hij 925 leest. Maar een opmerkelijk standpunt is het wel, want de VVD laat op andere terreinen terughoudendheid zien als het om soevereiniteitsoverdracht gaat. Maar Nederlandse soldaten die onder commando van Brusselse ambtenaren het Syrische leger aanvallen, dat kan weer wel.Gelukkig hebben we niet naar de liberalen geluisterd, want dat FSA is geen frisse club. Ook tijdens deze vergadering werkte het al samen met gewelddadige, extremistische clubs. Desondanks zijn Schaake en Verhofstadt het direct, zonder enig overleg, eens dat er wapens aan het FSA gedoneerd moeten worden en dat er geweld gebruikt moet gaan worden.

Volgens dit persbericht van de liberalen was het niet de vraag of, maar wanneer er geweld gebruikt zou gaan worden. Daarbij zou de EU als een man op moeten treden. Inmiddels willen de liberalen dat het conflict wordt uitgepraat, Assad hoeft niet langer meer aangevallen te worden. Nu moeten de vluchtelingen opgevangen worden. Ook dat moet de EU centraal regelen, vluchtelingen moeten gedwongen in lidstaten geplaatst kunnen worden. Dus Assad aanvallen is een optie, vluchtelingen helpen is dat ook. Zolang er maar meer macht naar Brussel gaat. Uiteindelijk hebben D66 en VVD het hele Syrië-verhaal maar gelaten voor wat het is. Waar we in 2013 nog ten strijde moesten trekken, bestaat er nu geen standpunt meer over het land.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Brauw Blackstone Westbroek helpt Frans-Russische wapenfabrikant (BUK-werper) de Zuidas op

Altijd leuk, een beetje graven in die illustere vennootschappen op de Zuidas. The Breakers Investments B.V. is er zo eentje. Het is het fusiebedrijf van het Franse Alstom (deels staatsbezit) en de Russische spoorwegen en het maakt het onderstel van het BUK-luchtafweersysteem. Die ja. De Brauw Blackstone Westbroek heeft een holdingstructuur opgetuigd die zo vaag is, dat auditor Ernst & Young door de bomen het bos niet meer kan zien. Via Cyprus hebben wat Russische oligarchen een dikke, maar onbekende vinger in de pap. Dankzij enkele loepzuivere tips kunnen we namen en rugnummers noemen. En bedragen.

Oligarchen en wapendealers


Laten we bij het begin beginnen. Vorige zomer maakten we op pijnlijke wijze kennis met de BUK-raket. Voor alles over dit systeem en de bouwers ervan, zie deze lijst met artikelen. Rosoboronexport en Rostec zijn twee Russische staatsbedrijven die de internationale verkoop van alle Russische wapenfabrikanten voor hun rekening nemen, dus ook de genoemde raket. Rostec maakt gebruikt van een handige fiscale brievenbusmaatschappij op de Zuidas, wat aangeeft dat de Russische wapenindustrie deze methode heeft ontdekt. Rostec zal dus niet de enige zijn. En inderdaad, we vinden in Amsterdam honderden vennootschappen van tientallen Russische oligarchen en wapendealers, waarvan we ons kunnen afvragen of we er blij mee moeten zijn.

Het genoemde BUK-systeem is bedoeld voor mobiele luchtafweer. De Sovjets hadden al bedacht dat ze bij een conflict met de NAVO de controle over het luchtruim waarschijnlijk zouden verliezen, door een kwalitatief mindere luchtmacht. Oprukkende gemechaniseerde Russische eenheden zouden zichzelf dus moeten kunnen beschermen tegen aanvallen van bovenaf. Daarom heeft het BUK-systeem hetzelfde onderstel als een tank, omdat het deze door ruig terrein moet kunnen volgen. Het onderstel wordt gebouwd door Minsk Tractor Fabriek, een industrieel complex met een nostalgische uitstraling.


Het moederbedrijf is het Russische MetroVagonMash, oftwel MMZ. Deze verkopen het chassis als ‘Гусеничная машина’, dat u het weet. Is allemaal niks geheimzinnigs aan: u kunt het gewoon links en rechts bij elkaar sprokkelen, deze informatie. Maar wie verdient hier nu geld aan, vragen we ons af? Het moederbedrijf van MMZ is het TransMashHolding en die kunnen we op de Zuidas vinden.


De Brauw stuurt een net persbericht uit: de M&A-tijgers hebben een deal geforceerd tussen de Cypriotische en Russische eigenaren, en het Franse Alstom. Dat was ooit een staatsbedrijf, maar sinds de privatisering heeft het twee keer aan de rand van de afrond gestaan. Daarbij werd het gered met staatssteun. Dat is illegaal in Europa, maar in Frankrijk gelden kennelijk andere regels. Op dit moment heeft de Franse overheid wederom een calloptie op een vijfde van het kapitaal, waarbij het ook echt de bedoeling is deze uit te kopen. TransMashHolding heeft een balanstotaal van € 3 miljard bij een eigen vermogen van € 1 miljard en dat rendeert goed: er werd in 2013 € 300 miljoen winst gemaakt. Daarvan wordt 45% aan de aandeelhouders uitgekeerd.


Related parties
De grootste aandeelhouders op dit moment zijn de gebroeders Bouygues, twee Franse miljardairs. Op de broers en alle ins en outs rond Alstom komen we later terug, de club is bij teveel rottigheid betrokken voor slechts één artikel. Voor nu is het genoeg om te weten dat het een Frans bouw- , energie – en investeringsconglomeraat is met een groot belang van de eigen overheid en dat het mee wil doen in de business van TransMashHolding. De Fransen krijgen een kwart en richten een joint-venture op met de nieuwe deelneming, genaamd TMH-Alstom bv., wederom in Amsterdam. Deze is bedoeld voor het uitwisselen van technische kennis over onder meer het produceren van treinen. Verder heeft (indirect) de Russische overheid ook een belang van een kwart. De rest is verdeeld tussen wat schimmige Cypriotische vennootschappen. Heeft u ooit van Teromo Investments of Silasio Trading gehoord? Precies.


Maar wie zijn deze mensen? Het mooie is dat ze zichzelf buiten beeld kunnen houden, terwijl ze via Amsterdam wel de winsten uit TransMashHolding belastingvrij kunnen doorstorten. Zo moesten de auditors van Ernst & Young een oordeel vellen over de getrouwheid van de jaarrekening. Dat lukte niet, omdat er te veel onduidelijke kruisverbanden liggen rondom dit bedrijf. Alstom en Rusland (via de eigen spoorwegmaatschappij) hebben elk een kwart, zagen we hierboven, maar de rest is in handen van een stel Cypriotische vennootschappen.


Opmerkelijk genoeg is de Europese commissie om toestemming gevraagd voor deze deal. En die kwam er. In de toestemmingsverklaring wordt expliciet vermeld dat de Cypriotische vennootschappen enkel zijn bedoeld als passieve aandeelhouder. Inmiddels weten we beter, de genoemde vennootschappen doen meer dan alleen aandelen bezitten.


De partner van De Brauw die dit allemaal heeft bedacht is overigens niemand minder dan Paul Sleurink, de man van € 65 miljard. Tenminste, zo staat ‘ie bekend op kantoor, dankzij de overname van BG door Shell. Daarmee is zijn deal value hoger dan die van welke concullega dan ook. Wie met dat bedrag op zijn tombstone De Blauwe Engel binnenmarcheert heeft geen Tinder meer nodig, zoveel is zeker.


Nou vragen we ons alleen nog af: die Cypriotische vennootschappen, wie zijn dat nou? Welke rijke Russen zouden daarachter zitten? Dat wordt een ouderwets Russisch verhaal met oligarchen die met miljarden smijten en aan de hand van dertig jaar jongere golddiggers pochen dat ze hun tegenstanders in de jaren ’90 in zoutzuur lieten oplossen. Dit relaas krijgt u morgen.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen