VS straft Nederlands bedrijf voor hulp Syrië

Vandaag, 16:39

Buitenland, Economie

AFP

Een Nederlands bedrijf heeft de Syrische overheid geholpen om brandstof het land binnen te smokkelen. Dat zegt de Amerikaanse overheid, die het bedrijf en twee eigenaren op een zwarte lijst heeft geplaatst.

Het gaat om het Nederlandse bedrijf Staroil. Volgens de Amerikanen probeert het bedrijf al sinds de zomer van 2013 om verboden goederen Syrië binnen te krijgen. Zo zijn onder meer 1300 vaten met brandstof voor vliegtuigen het land binnengesmokkeld door verzendlabels te vervalsen.

Ook zou Staroil via Turkije en Roemenië ruwe olie het land hebben binnengesmokkeld. Het bedrijf heeft nog niet gereageerd op de beschuldigingen.

Brutale aanvallen

Wereldwijd zijn er beperkingen opgelegd voor de oliehandel met Syrië.

Ook twee Zwitserse bedrijven zijn door de Amerikanen bestraft. Bankrekeningen in Amerika van die bedrijven en betrokken directeuren zijn bevroren. De bedrijven kunnen ook geen zaken meer doen met Amerikaanse bedrijven.

“Zolang het regime van Assad brutale aanvallen uitvoert op zijn eigen mensen zullen we zoveel mogelijk proberen de belangrijke militaire netwerken te verstoren”, aldus David Cohen, de Amerikaanse onderminister van Financiën.

GlobalPost: Dutch firm Staroil B.V. and two of its senior executives, Alexander Hollebrand and Paul Van Mazijk

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rosneft ontkent rol in vrije val roebel

Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
Klanten staan in de rij om te tanken bij een tankstation van Rosneft in Moskou. Rosneft is het grootste oliebedrijf van Rusland.Foto: Bloomberg

 

di 16 dec 2014, 21:01
MOSKOU (AFN) 

De enorme obligatielening die de Russische oliegigant Rosneft vorige week in de markt zette, heeft niet de val van de roebel ingeleid. Dat zei bestuursvoorzitter Igor Sechin dinsdag. Voormalige minister van Financiën Alexei Kudrin zou maandag middels een tweet de suggestie hebben gewekt dat de twee zaken wel met elkaar te maken hebben.

Sechin, een vertrouweling van Vladimir Poetin, noemde de aantijging van Kudrin een provocatie en stelde dat de belanghebbende partijen en provocateurs ,,aangepakt” moeten worden. Rosneft plaatste een lening van 625 miljard roebel (7,3 miljard euro) en gebruikte de opbrengst om dollars te kopen waarmee schulden aan westerse banken werden afgelost.

De roebel staat al dagen onder druk en verloor dinsdag ruim 5 procent ten opzichte van de dollar. Aanvankelijk bedroeg dat verlies 19 procent ondanks een renteverhoging van 10 naar 17 procent door de Russische centrale bank.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Turkije onder het regime van Tayyip Erdogan. De wraak van de beyefendi

woensdag 26 maart 2014

Anp-25834023

De Turkse president Erdogan verdedigt de arrestatie van journalisten afgelopen weekend als noodzakelijk antwoord op de ‘smerige praktijken’ van zijn politieke vijanden. Met de kritiek van de EU heeft hij ‘niets te maken’. Eerder dit jaar beschreef Betsy Udink hoe woest Erdogan was, nadat de sociale media opnamen verspreiden die hem in een negatief daglicht plaatsen. Uit de tapes komt een man naar voren die dictatoriaal is, een bemoeial, een bullebak, een paranoïcus, lomp, altijd nijdig, en vervuld van wraakzucht; tieren en briesen is zijn manier van spreken. Hoe gevaarlijk is de Turkse leider?

26 maart 2014 – In de aanloop naar de gemeentelijke verkiezingen op 30 maart in Turkije heeft premier Erdogan Twitter uit de lucht laten halen. Hij is woest dat de sociale media opnamen verspreiden die hem in een negatief daglicht plaatsen. Hoe gevaarlijk is de Turkse leider?

door Betsy Udink

Elke avond weer worden nieuwe opnames van telefoongesprekken van de Turkse premier Tayyip Erdogan op internet gepubliceerd. Elke avond opnieuw horen de Turken hoe hun eerste minister zijn zoon opdracht geeft miljoenen euro’s, dollars en lira’s in baar geld te verbergen, meer ‘vrijwillige’ bijdragen ter waarde van tientallen miljoenen euro’s van ondernemers te eisen, hoe hij zich mengt in de bestuursverkiezingen van de voetbalclub Fenerbahçe, en hoe hij persoonlijk in de media ingrijpt en in de processen tegen seculiere ondernemers.

De tapes worden op YouTube gezet door aanhangers van de islamitische prediker Fethullah Gülen die de gesprekken hebben opgenomen toen zij tot en met half december vorig jaar de hoogste posities bekleedden binnen de veiligheidsdienst van de politie en de rechterlijke macht. Het gemak waarmee de Turkse premier, die onder meer gekozen is omdat hij de corruptie in het land hard zou gaan aanpakken, miljoenen euro’s heen en weer schuift, is verbluffend. Uit de tapes, en uit de toespraken die Erdogan sinds de Gezi-demonstraties van vorig jaar zomer heeft gehouden, komt een man naar voren die dictatoriaal is, een bemoeial, een bullebak, een paranoïcus, lomp, altijd nijdig, en vervuld van wraakzucht; tieren en briesen is zijn manier van spreken.

Volgens Erdogan zijn de tapes waarop hij met zijn zoon gesprekken voert over geldzaken montages. Maar over andere gesprekken, zoals die waarbij hij direct ingrijpt in een televisie-uitzending en in het proces tegen een hem niet gunstig gezinde zakenman, heeft hij gezegd dat hij ze inderdaad gevoerd heeft. Dat niet alleen, hij heeft gezegd dat hij als leider van het land het volste recht heeft in de media en in bepaalde rechtszaken in te grijpen. Dat is Erdogans opvatting van een gestaalde democratie.

Het zijn meest korte gesprekken die door de Fethullaçi’s op internet zijn gezet. Korte gesprekken waarin de gesprekspartner een donderpreek krijgt. Neem dit ‘gesprek’ tussen Tayyip Erdogan en een bevriende 74-jarige onder­nemer, die als voornaam de achternaam van de Turkse premier draagt: Erdogan Demirören. Hij is de eigenaar van het protserige winkelcentrum dicht bij het Taksimplein, aan de Istiklalstraat. Bezoekers aan Istanbul kennen het wel, al was het alleen al omdat de quasi-serail-stijl pijn aan de ogen doet. Bij de bouw heeft Demirören alle regels voor het behoud van monumenten en alle bouwvoorschriften aan zijn laars gelapt. Volgens een actiegroep uit de buurt legde de overheid hem niets in de weg vanwege zijn uitstekende banden met de partij van premier Erdogan. De akp, noemt iedereen die partij voor het gemak, naar de initialen van Adalet ve Kalkınma Partisi, Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling. Nee, zegt Erdogan, jullie moeten zeggen: AK-partij. Ak is namelijk het Turkse woord voor wit of schoon in de zin van zuiver, smetteloos.

Deze zakenvriend krijgt de wind van voren in zijn hoedanigheid van eigenaar van Milliyet, ooit een gerespecteerde seculiere krant, tegenwoordig vol met sensationele verhalen en dames die on-islamitisch met hun blote mega-boezems op de foto staan. En toch is de krant pro-akp, een partij die een groot voorstander is van de islamitische kledingstijl, tesettür: vrouwen die van top tot teen bedekt zijn met alleen gezicht en handen zichtbaar. Milliyet publiceerde vorig jaar februari de letterlijke tekst van een lang gesprek dat Abdullah Öcalan, de tot levenslang veroordeelde leider van de Koerdische guerrilla­beweging pkk, had met enkele Turks-Koerdische politici. Die bezochten hem in het kader van vredesbesprekingen tussen Erdogan en de pkk. Premier Erdogan heeft de inhoud van de gesprekken altijd geheim willen houden. Maar in het openingsartikel van Milliyet komt de pkk-leider uitgebreid aan het woord en vertelt hij wat zijn eisen zijn.

Furieus belt de premier met Demirören, die het zo hard te verduren krijgt dat hij in snikken uitbarst. Hij wist waarover Erdogan hem belde. Erdogan Demirören (ED) neemt zijn telefoon op en vraagt: ‘Heb ik u van streek gebracht, baas?’ (Hij gebruikt het Turkse woord patron).

Tayyip Erdogan (TE): ‘Om je de waarheid te zeggen, je hebt er een rotzooi van gemaakt.’

ED: ‘Wanneer zullen we afspreken?’

TE: ‘Wat hebben we aan afspreken? Hoe is het mogelijk dat je de boel zo verknalt, wat voor manier…’

ED: ‘Dat is waarom we moeten uitzoeken wie het gelekt heeft.’

TE: ‘Het doet er niet toe wie het gelekt heeft. Wie het gelekt heeft, heeft het gelekt. Dat is een andere kwestie. Maar is het de taak van jouw krant om aan dat soort stemmingmakerij te doen?’

ED: ‘Nee, zoiets zou nooit bij ons kunnen opkomen, meneer de eerste minister.’

TE: ‘Wat bedoel je, kon niet bij je opkomen? Het is al bij je opgekomen. Wat wil je nou? Hè? Je zet een kop op de voorpagina, en dan is het niet bij je opgekomen? Alleen maar om drie, vijf meer kranten te verkopen. Wie van je mensen doet zoiets schaamteloos, en dan durf jij hem nog te verdedigen? En dan komt het niet eens bij je op?’

ED: ‘Ik verdedig hem niet. Ik ben de hele nacht met deze zaak bezig geweest…’

TE: ‘In godsnaam, de koppen in de krant, de artikelen…’

ED: ‘Mag ik u één ding vragen. Geef me een half uurtje.’

Erdogan: ‘Ik vraag me af dat als iemand zo’n kop gebruikt, waarom je hem voor zelfs maar een uur nog in dienst houdt’

TE: ‘Weet je, we hebben je heel veel halve uren gegeven. Dit is schandalig. Het kan toch niet waar zijn? Ik ga journalisten van jouw krant niet meer in mijn vliegtuig meenemen (…) Echt waar, we zijn hieraan begonnen (de vredes­besprekingen met de PKK – bu) en we hebben het de periode van de oplossing genoemd, we hebben risico’s genomen, we hebben van alles gedaan, en dan maakt hij (Derya Sazak, de hoofdredacteur – bu) er een leugen van, een verkeerde primeur, die zieke, schofterige, schaamteloze vent. Hij wil ons allemaal te gronde richten en jij bent zijn baas.’

ED: ‘Oké, wat wilt u dat ik doe?’

TE: ‘Ik wil dat jij doet wat je moet doen, doe alles wat je met die schaamteloze lui doet. Ik vraag me sterk af dat als iemand zo’n kop gebruikt, als iemand zoiets schaamteloos doet, dan vraag ik me af waarom je hem voor zelfs maar een uur nog in dienst houdt.’

ED: ‘Dat zullen we niet.’

TE: ‘Je moet hem onmiddellijk de deur ­wijzen.’

Het gesprek wordt onderbroken en even later belt Erdogan opnieuw met Demirören, die onder het spervuur van de premier begint te snikken.

TE: ‘Hallo?’

ED: ‘Ik zal alles doen wat nodig is meneer de eerste minister. Ik zal…’

TE: ‘Doe wat je wilt…’

ED: ‘Ik beloof u…’

TE: ‘Derya is hier helemaal verantwoordelijk voor. En dat stuk ongeluk dat dit stuk heeft geschreven moet zich verantwoorden ongeacht wie het aan hem gelekt heeft.’

ED: ‘Ik zal vandaag nog met hem praten.’

TE: ‘Als hij oprecht is, zal hij je zeggen wie het gelekt heeft en dan kunnen we hem meteen pakken. Als het iemand van mijn eigen ploeg is geweest, weet ik wat me te doen staat en als het iemand van de bdp is (de partij van de Koerdische politici die met Öcalan spraken – bu) laat hij dat dan ook zeggen, en in dat geval weet ik ook wat ons te doen staat.’

ED: ‘Ik zal u vanavond nog laten weten van wie het [lek] is gekomen.’

TE: ‘Goed.’

‘Iedereen is bang zijn baan te verliezen.’ Met als gevolg dat de redacties zich schikken naar de wensen van Erdogan

ED, met een brok in de keel: ‘Is dat goed, meneer de eerste minister?’

TE: ‘In orde, in orde.’

ED: ‘Trek u het niet te veel aan.’

TE: ‘’t Is goed, ’t is goed.’

ED snikkend: ‘We gaan ertegenaan.’

TE: ‘Afgesproken. Een goeie dag nog… Hallo?’

ED snikkend: ‘Hoe ben ik hier ooit in verzeild geraakt. Voor wie?’

TE: ‘Het beste. In orde. Een prettige dag nog.’

ED snikkend: ‘Dank u wel.’

Snel daarna rolde een aantal koppen bij ­Milliyet: de directeur en hoofdredacteur moesten vertrekken en twee vooraanstaande columnisten die het artikel hadden geprezen werden ontslagen.

Later in de zomer van 2013 greep Erdogan vele keren in tijdens televisie-uitzendingen, en in enkele gevallen werden die onmiddellijk uit de lucht gehaald. Zelfs tijdens een officieel bezoek aan het buitenland kan hij het micro-managen van de media niet laten. Zo was Erdogan tijdens de Gezi-demonstraties op bezoek bij de regering van Marokko. Hij nam de tijd om naar de Turkse televisie te kijken, naar een rechtstreekse uitzending vanuit het parlement waar Devlet Bahçeli, leider van de ultra-nationalistische mhp, zijn volksvertegenwoordigers toesprak. De akp vist in dezelfde vijver van kiezers als de mhp. Tijdens de laatste parlementsverkiezingen verschenen op internet filmpjes waarop mhp-kandidaten te zien waren met vrouwen die niet hun echtgenotes waren; die filmpjes leidden tot het aftreden van zes vooraanstaande leiders van de mhp en verlies bij de verkiezingen. Nu was Bahçeli op de televisie terwijl onder in beeld een band bewoog met de transcriptie van zijn scherpe kritiek op het harde optreden van de politie tegen de vreedzame demonstraties.

Onmiddellijk belde Erdogan met de directeur van televisiestation Habertürk, Fatih Saraç. De man kreeg er in de daarop volgende weken ongenadig van langs van Erdogan, die hem elke keer belt als iets hem niet bevalt. Die telefoongesprekken zijn ook door de Fethullaci’s op YouTube gezet en hebben de verzamelnaam ‘Hallo, Fatih!’ gekregen, omdat elk gesprek met deze woorden begint. Aan het begin van de anti-Erdogan-demonstraties, die zich van Istanbul razendsnel over heel Turkije verspreidden, hield Habertürk, dat vooral een nieuwszender is, zich op de vlakte en zond discussieprogramma’s over psychische stoornissen uit. Maar een paar dagen later trok het station de stoute schoenen aan en gaf meer informatie over de demonstraties en het harde optreden van de politie.

TE: ‘Hallo, Fatih. Ik ben in Marokko en ik kijk naar de televisie.’

Fatih Saraç, (FS): ‘Ja meneer.’

TE: ‘En op dit moment zie ik alleen maar de speech van Bahçeli en op de band onderop het scherm lees ik zijn citaten.’

Het feit dat in Turkije meer journalisten in de gevangenis zitten dan in Rusland of China is genoegzaam bekend

FS: ‘Ik heb het begrepen, meneer.’

TE: ‘Je zegt nu wel dat je het begrijpt maar die band loopt nog steeds. Waar is dat eigenlijk voor nodig?’

FS: ‘Zoals u beveelt, meneer.’

TE: ‘Doe wat! Nu!’

FS: ‘Ik doe het nu, meneer.’

De eerste-minister van Turkije vindt het in het geheel niet vreemd of ondemocratisch om journalisten, hoofdredacteuren en mediabonzen op hun nummer te zetten. Hij heeft gezegd: ‘Dat doe ik vaker, ik moet hen op hun taak wijzen’. Op bezoek in Spanje, met de Spaanse premier naast zich, zei Erdogan op een persconferentie in Madrid: ‘Ja, ik heb hem (Fatih Saraç – bu) gebeld. Ik heb die man alleen maar gezegd dat ik beledigd werd… Hij heeft gedaan wat nodig was. We moeten ze dat soort dingen bijbrengen.’ De gewoonste zaak van de wereld dus, dat de eerste minister constant nieuws­uitzendingen bekijkt en de directeur en redactie op hun kop geeft. ‘Elke dag regent het bevelen (van Erdogan – bu) bij ons op de redactie’, bevestigde de hoofdredacteur van Habertürk tijdens een interview op een andere televisiezender. ‘Iedereen is bang zijn baan te verliezen.’ Met als gevolg dat de redacties zich schikken naar de wensen van de akp-leider.

In een andere ‘Hallo, Fatih’-tape is Erdogan te horen terwijl hij midden in een uitzending met Saraç belt en hem opdraagt het programma meteen stop te zetten. Het is deze keer een ander station van de mediabons, Show TV. Nog steeds wordt overal in Turkije gedemonstreerd en treedt overal de politie met buitengewoon veel geweld op tegen de demonstranten. Het is een interview van een journaliste die al eerder de gramschap van de premier heeft opgewekt met een theoloog die weinig vriendelijke woorden over heeft voor de islamitische premier.

TE: ‘Hallo Fatih, heb je even.’

FS: ‘Ja meneer.’

TE: ‘Die vent zet ons voor schut. Hij beweert dat we schreeuwen tegen mensen…’

FS: ‘We zetten het nu op ditzelfde moment stop. Ik heb u begrepen, meneer. Het spijt me heel erg dat ik u last heb bezorgd.’

TE: ‘Die vrouw, je had gezegd dat je haar de laan had uitgestuurd en nu presenteert ze toch nog dat programma.’

FS: ‘Het spijt me ontzettend, meneer, dat ik u last bezorg. Ik schaam me.’

Het interview werd inderdaad onmiddellijk uit de lucht gehaald; de interviewster op staande voet ontslagen.

Erdogan: ‘Dat ding dat ze scheiding van machten noemen, maakt het ons altijd maar weer moeilijk’

In een ander actualiteitenprogramma, eveneens door Habertürk uitgezonden, wordt kritisch gekeken naar de Turkse gezondheidszorg, een paradepaardje van de akp. ‘Hallo, Fatih’, zegt Erdogan. ‘In dit programma ga je helemaal voorbij aan alles wat we in de gezondheidszorg bereikt hebben en dit maakt ons heel erg verdrietig.’ Erdogan heeft de gewoonte in de pluralis majestatis te spreken.

FS: ‘U heeft gelijk, meneer. Ik sta met rode kaken. Dit zal niet weer gebeuren.’ Direct daarna belt Saraç met de zoon van Tayyip Erdogan, Bilal, die in veel gevallen als tussenpersoon voor zijn vader optreedt. Saraç is van zijn stuk en zegt nederig aan de jongere Erdogan: ‘Ik hoop toch zo dat onze beyefendi (meneer de heer – bu) zich geen zorgen maakt. Als hij zich zorgen maakt, maak ik mij zorgen.’ Zonder er tijd overheen te laten gaan, ontslaat Saraç de drie journalisten die aan het onderwerp hebben gewerkt.

RTR2RZV9.jpg

Gezien de vanzelfsprekendheid waarmee Erdogan in de verslaggeving ingrijpt, is het niet vreemd dat hij het ene na het andere proces aanspant tegen journalisten die hem beledigd zouden hebben, maar die hij niet direct via de directie of hoofdredactie kan aanpakken. Alleen al naar aanleiding van hun berichtgeving in verband met de Gezi-protesten zijn 59 Turkse journalisten ontslagen. Na het bekend worden van de grote corruptiezaken, waarbij ministers, zoons van ministers, verscheidene ondernemers en waarschijnlijk Erdogan zelf betrokken zijn, heeft nog eens een onbekend aantal verslag­gevers en columnisten hun congé gekregen. Het feit dat in Turkije meer journalisten in de gevangenis zitten dan in Rusland of China is genoegzaam bekend.

Ook journalisten die altijd persoonlijk hun steun aan de akp en aan Erdogan hebben betuigd en nu vragen om antwoorden op de beschuldigingen van corruptie en omkoperij, worden op bevel van de sterke man van Turkije ontslagen. Tayyip Erdogan brandt van wraaklust tegenover media die corruptiezaken aan het licht brengen. Zo is hij erop uit om Aydin Dogan, eigenaar van een groot conglomeraat van bedrijven waaronder het dagblad Hürriyet, kapot te maken. De krant besteedde een aantal jaren geleden ruime aandacht aan een proces in Duitsland tegen de Turkse leiding van een Turks-Duitse stichting, Deniz Feneri, de Vuurtoren. Deze zamelde onder Turken in West-Europa geld in voor de armen in Turkije. De Turken in het Westen gaven ruimhartig. Maar zoals in de rechtszaak bewezen werd, gingen de euro’s niet naar de minderbedeelden, maar verdwenen onder meer in de zakken van de leiders van de stichting. Zeker zeventien miljoen euro werd doorgesluisd naar bedrijven in Turkije en naar een televisiestation. Een centrale rol daarbij speelde de directeur van de Turkse Hoge Raad voor Radio en Televisie, een vooraanstaand lid van de akp, evenals andere Turkse verdachten. Het Duitse ministerie van Justitie heeft alle documenten in de Deniz Feneri-zaak overgedragen aan de Turken.

Hürriyet deed er nauwgezet verslag van en noemde de mannen die in Turkije bij de transacties waren betrokken bij naam en toenaam. En meldde ook dat 33 miljoen euro, ook na beëindiging van het proces in Duitsland, nog altijd zoek was. Premier Erdogan was des duivels. Niet omdat vrome moslims geld dat voor een goed doel bestemd was in een televisiezender en andere pro-akp-media hadden gestopt, maar omdat de seculiere Hürriyet erover had gepubliceerd. Overal waar Erdogan in die tijd op massa­bijeenkomsten sprak, gebood hij zijn gehoor alle publicaties van het bedrijf van Dogan te boycotten. Niet lang daarna kreeg Dogan een belastingboete van meer dan een miljard euro. Het was voor iedereen duidelijk dat dit een wraakactie was. Betaling zou de nek breken van het bedrijf en het einde zijn van onder meer Hürriyet. Dogan vocht de boete aan bij de rechter en won. Maar Erdogan neemt daar geen genoegen mee. Dogan Holding moet kapot.

Afgelopen zomer, te midden van het Gezi-oproer, belde hij zijn minister van Justitie, zoals bleek uit onlangs uitgelekte gesprekken. Erdogan wilde dat die minister ingreep en Dogan de zwaarst mogelijke boete oplegde. De aanklager is in beroep gegaan tegen de voor Dogan gunstige uitspraak. Erdogan zei tegen zijn minister van Justitie: ‘We hebben al eerder over die zaak gesproken, die zaak van Aydin Dogan. Ik geloof dat er morgen een hoorzitting is bij het lagere gerechtshof. Je moet dat in de gaten houden. Kan ook zijn dat de hoorzitting dinsdag is. Volg het op de voet zodat ze het niet laten versloffen.’

De minister van Justitie: ‘Begrepen, meneer. We houden dit al in de gaten.’

Erdogan: ‘Blijkbaar staat ze iets heel zwaars te wachten… Daarom is het belangrijk.’

Het mocht niet baten, want de rechter sprak Dogan vrij. Erdogan kon de vrijspraak niet verkroppen en belde opnieuw met zijn minister: ‘Luister, de zaak is voorgekomen. De man (de rechter – bu) heeft besloten. Hij heeft hem vrijgesproken.’

Het antwoord van de minister daarop is tekenend – niet alleen voor de absolute minachting voor de onafhankelijkheid van de rechtspraak, maar ook voor de neerbuigendheid van akp’ers tegenover mensen met een ander geloof dan hun soennitische islam. De minister: ‘Ik heb gehoord dat de rechter een aleviet is.’ Alevieten vormen tien tot vijftien procent van de bevolking van Turkije en worden al eeuwenlang onderdrukt door de Turkse staat. De alevieten vallen onder de sjiitische islam, maar soennieten als premier Erdogan erkennen hen niet als moslims. Aydin Dogan is, voor zover bekend, geen aleviet, maar uit de woorden van de minister kan worden opgemaakt dat als de rechter een soenniet was geweest, de mediamagnaat zijn gerechtvaardigde straf niet zou zijn ontlopen.

Erdogan en zijn minister zijn nog niet klaar. Erdogan vraagt hoe het verder met de zaak zal gaan en de minister vertelt hem dat het aan een hoger hof van beroep zal worden voorgelegd.

Erdogan: ‘En wat gaat daar dan gebeuren?’

De minister: ‘Geen al te grote problemen, daar. Daar kunnen niet van die dingen gebeuren als in het geval met die ene rechter. Daar zit een hele groep rechters. Ik zal praten met het hoofd van de groep, maandag of dinsdag. We zullen erop toezien dat ze de juiste aandacht eraan besteden.’

Er is nog geen uitspraak gedaan.

Sinds ‘Gezi’ en het aan het licht komen van de corruptiezaken nadert de Turkse economie de gevarenzone

Hoe opmerkelijk het al is dat een premier en zijn minister van Justitie samen de rechtsgang beïnvloeden, nog opmerkelijker is dat Erdogan heeft gezegd dat het normaal is dat hij zich ermee bemoeit. Toen het telefoongesprek uitlekte, gaf hij toe dat hij die gesprekken met zijn minister had gevoerd. ‘Wat is er normaler dan dat?’ vroeg hij. ‘Wij wisten absoluut zeker welke spelletjes er werden gespeeld (door Dogan – bu).Smerige spelletjes. Dan is het onvermijdelijk dat ik de minister van Justitie zeg de zaak in de gaten te houden. Ik moest dit vragen vanwege mijn land en mijn volk.’

Scheiding van machten, belangrijkste vereiste voor een democratie, lapt Erdogan aan zijn laars. Die voorwaarde hindert hem alleen maar in zijn werk ten behoeve van het Turkse volk. Of zoals hij het zei op de dag waarop de zonen van drie van zijn ministers wegens corruptie werden gearresteerd: ‘De bureaucratische oligarchie en de rechterlijke macht, die blijven ons maar in de weg staan. Dat ding dat ze scheiding van machten noemen, duikt iedere keer maar weer op en maakt het ons altijd maar weer moeilijk.’

In zijn tomeloze wraakzucht is Tayyip Erdogan bezig de economie, die in de eerste tien jaar van zijn bewind een enorme vlucht nam, kapot te maken. De voorzitter van de grote seculiere ondernemersvereniging zei naar aanleiding van het verval van de Turkse rechtsstaat: ‘Een land waar geen waarde wordt gehecht aan het recht, waar justitie zich niet aan de Europese norm houdt, waar de onafhankelijkheid van de regulerende instanties is gecorrumpeerd, waar bedrijven onder druk worden gezet door middel van belastingboetes en andere straffen, waar de regels voor aanbestedingen voortdurend gewijzigd worden, in zo’n land zullen buitenlanders niet investeren. We hadden onze welvaart van de afgelopen jaren te danken aan investeringen uit het buitenland waarmee ons spaartekort werd opgeheven, en omdat we aantrekkelijk waren voor investeerders. Maar als we die aantrekkelijkheid verliezen, riskeren we een terugval in ons welvaartsniveau.’

De bedrijven aangesloten bij deze onder­nemersvereniging hebben samen het grootste aantal Turkse werknemers in dienst en zorgen voor het grootste deel van het bruto nationale product. ‘Landverrader!’ schold premier Erdogan de volgende dag in een toespraak, een woord dat hij in de maanden daarna bleef herhalen. ‘De voorzitter (van de ondernemersvereniging – bu) heeft niet het recht te zeggen “Wereld­kapitaal komt niet meer naar dit land”. Als hij dat zegt, pleegt hij namelijk verraad aan zijn land. Heb het lef nog maar eens om bij de premier en zijn regering aan te komen en te vragen jullie problemen met betrekking tot investeringen op te lossen. Je hoort nog van ons!’

Een van de grootste ondernemingen van Turkije, die van de seculiere familie Koç, kreeg het na de Gezi-demonstraties hard te verduren van de vrome premier Erdogan. De Koç Holding is onder meer eigenaar van de Divan-hotels, waarvan er één aan de zijkant van het Taksim-plein ligt. De familie Koç gaf het personeel opdracht de demonstranten die de waterkanonnen, de traangas- en pepergranaten en de brute meppen met gummistokken probeerden te ontvluchten, een schuilplaats te geven. In de hal van het hotel werd een hulppost ingericht waar de gewonden behandeld werden door artsen en verpleegkundigen die zich hadden aangemeld als vrijwilligers. Het verlenen van eerste hulp is inmiddels door de akp verboden. De partij heeft een wet laten aannemen die het artsen, verpleegkundigen en ambulancepersoneel verbiedt gewonden bij demonstraties te helpen als het ministerie van Gezondheid niet per geval toestemming heeft gegeven. Gevolg van deze wet: als demonstranten gewond raken, kunnen ze geen medische hulp krijgen. Artsen, verpleegkundigen en ander medisch personeel dat hen toch helpt, riskeert een gevangenisstraf van drie jaar of een boete van zevenhonderdduizend euro.

Erdogan noemde de familie Koç talloze keren ‘handlangers van terroristen’, waarmee hij op de demonstranten doelde. En dreigend zei hij er steeds bij: ‘We zullen met hen afrekenen.’ En er werd afgerekend. De belastingdienst deed samen met de politie invallen in alle Koç-bedrijven. Er werd een belastingboete van tweehonderd miljoen euro opgelegd. De Turkse marine trok de opdracht voor de productie van zes nieuwe oorlogsschepen terug; een opdracht die Koç had verkregen na de aanbesteding van offertes van verschillende bedrijven. De schepen zouden twee miljard euro kosten en duizenden mensen werk geven.

Het hoofd van een andere grote Turkse ondernemersfamilie, de Boydaks, uitte kritiek op de wraak die premier Erdogan op de familie Koç nam. Mustafa Boydak had gezegd dat de regering de zakenwereld en ondernemers niet moest behandelen als de vijand. De Boydaks zijn, in tegenstelling tot de familie Koç, vrome moslims en aanhangers van Fethullah Gülen. Ze sponsoren talloze Gülen-scholen en lief­dadigheidsprojecten in arme Afrikaanse en Aziatische landen. Boydak-bedrijven leveren in geheel Centraal-Azië, in Turkije, het Midden-Oosten en Afrika meubels aan de nieuwe middenklassen daar. Korte tijd na de kritiek vielen de belastingdienst en de politie de kantoren van de Boydak Holding binnen. De Holding is er, voorlopig althans, met een waarschuwing van afgekomen.

Slechter verging het een bank en een mijnbouwbedrijf die in handen zijn van Fethullaci’s. Turkish Airlines, de luchtvaartmaatschappij van de Turkse staat, onttrok in één keer driehonderd miljoen euro van de Bank Asya, die bekend staat als de cemaat-bank, de bank van Fethullah Gülen waar islamitisch gebankierd wordt. Ook andere bedrijven die gelieerd zijn aan de akp trokken hun deposito’s in, waardoor de bank aan het wankelen werd gebracht. Een bedrijf dat goudmijnen exploiteert en tevens eigenaar is van de pro-Gülen krant Bugün (Vandaag) en een televisiestation werd op last van de overheid gesloten. Dit gebeurde een week nadat de corruptiezaken dankzij de Fethullaci’s bekend werden. Bij onderzoek naar die bedrijven zouden ‘niet alle documenten in orde’ zijn geweest.

Minachtend en despotisch was het commentaar van premier Erdogan op deze zaken: ‘Wat we aan het grootkapitaal te zeggen hebben, is dat ze recht door zee moeten zijn en hun werk naar behoren moeten doen. Maar je land verraden? Vergeet het maar! Doe fatsoenlijk je werk! We geven jullie onze goedkeuring zolang jullie je werk doen. Anders hebben we een appeltje met jullie te schillen.’

Onder Erdogan is het Turkije tien jaar lang voor de wind gegaan. De economie groeide harder dan de Nederlandse economie op haar toppunt. Maar sinds de Gezi-demonstraties en het aan het licht komen van de corruptiezaken gaat het slechter. De Turkse economie nadert de gevarenzone. Dat is niet de schuld van de demonstranten, die zich over het algemeen redelijk hebben gedragen: er zijn geen overheids­gebouwen, geen bedrijven in vlammen opgegaan, er is geen bestorming geweest van kantoren van de akp, er zijn geen winkels geplunderd en er zijn geen toeschouwers lastiggevallen door demonstranten. Het zijn juist de paranoïde, tirannieke reflexen van Tayyip Erdogan op de protesten geweest die de economie schaden. Sinds 17 december, toen de corruptiezaken aan het licht kwamen en de premier vrijwel meteen de onderzoekers (aanklagers en politie) streng strafte en de media, internet, YouTube, Facebook en Twitter het zwijgen trachtte op te leggen, is de koers van de lira tegenover de dollar met dertien procent gezakt.

De gewone Turkse burger voelt de zwaardere tijden die gaan komen al bij de dagelijkse boodschappen: een kilo aardappelen kostte in december nog vijf lira, nu twaalf, en witte bonen eerst twee lira en nu vijf. ‘Een Turkije dat zich laat regeren door een grillig en autoritair regime, zal niet langer buitenlandse investeringen en buitenlands kapitaal aantrekken dat het nodig heeft om te blijven groeien en het permanente tekort op de betalingsbalans in te lopen. De economie zal niet meer groeien en het land zal armer worden.’ Dat was de waarschuwing vorige week die de Financial Times aan Erdogan gaf. Hetzelfde had de Turkse ondernemersvoorzitter afgelopen zomer ook al gezegd. Anders dan in Rusland, waar ook een autoritair regime heerst, heeft Turkije geen olie en geen gas waarmee het slechtere tijden kan overbruggen. Turkije, schrijft de Financial Times, is evenmin een renteniersstaat. Het moet blijven produceren en moet integreren met de wereld. Anders kan het niet overleven.

De afgelopen dagen liet Tayyip Erdogan zich van zijn meest hardvochtige kant kennen. Op een verkiezingsbijeenkomst in de zuidelijke stad Gaziantep noemde hij de vijftienjarige Berkin Elvan een ‘terrorist’. De jongen was enkele dagen ervoor overleden na negen maanden in coma te hebben gelegen. Hij woog nog slechts zestien kilo. Berkin, toen nog veertien jaar, ging op een ochtend, afgelopen zomer, brood halen voor zijn moeder. Het was tijdens de Gezi-demonstraties. Op de terugweg werd hij door een traangas­granaat van de politie getroffen. Berkin kwam uit een alevitische familie en woonde in een alevitische arbeiderswijk. De religie van Berkin en zijn buurtgenoten is een belangrijk gegeven in het gescheld van de sterke man van Turkije op een dode schooljongen. Alevieten beschouwen zichzelf als moslims, maar voor Erdogan en zijn soennitische achterban is dat een affront. Onder alevieten hebben seculieren en linkse – en soms ultralinkse – groeperingen veel aanhang. Hun levensstijl is losser dan die van de akp’ers. Vrouwen zijn niet gehoofddoekt, alevieten vasten niet tijdens ramadan, en het drinken van alcohol is toegestaan. En last but not least: zij stemmen niet op de akp.

Berkin was geen onschuldig kind, zei Erdogan ten overstaan van tienduizenden mensen tijdens de campagne in Gaziantep. ‘Dit ventje had stalen knikkers in zijn zak, een katapult in zijn handen, een sjaal voor zijn gezicht, en zat in een terroristische organisatie, werd helaas getroffen door pepperspray. Hoe had de politie nu kunnen weten hoe oud iemand is die zijn gezicht heeft bedekt met een sjaal en die stalen kogels afschiet met zijn katapult?’ De terroristische organisatie waar Erdogan op doelt, is het ultralinkse en gewelddadige Revolutionaire Volksbevrijdings Front dat een klein deel van zijn leden haalt uit de alevitische gemeenschap.

Toen Erdogan in Gaziantep de woorden herhaalde die Berkins moeder direct na het overlijden van haar zoon sprak, ging een luid boe-geroep op uit de massa die naar de premier was komen luisteren. Hij deed niets om het uitjoelen van de diepbedroefde moeder te stoppen. Erdogan: ‘Zijn moeder zegt: de moordenaar van mijn zoon is de eerste minister. Ik ken zelf ook de liefde voor een kind, maar ik kan niet begrijpen waarom je dan stalen knikkers op het graf van je zoon strooit.’ Toen Berkin naar de eerste hulp van het ziekenhuis werd gebracht, vonden de verpleegkundigen inderdaad knikkers in zijn zak. Volgens de vader van Berkin speelde de jongen nog met zijn buurjongens met knikkers. Hij had de knikkers op het graf gelegd als symbool van de kinderlijke onschuld van zijn zoon.

Geen traan om Berkin, geen traan om de andere doden door het politiegeweld, geen woord van excuus aan de duizenden gewonden. ‘Tuig’, noemde Erdogan de demonstrant.


Beeld: (1) Tayyip Erdogan grijpt rechtstreeks in tijdens hem onwelvallige televisie-uitzendingen en rechtspraken (Adem Altan/AFP/ANP). (2) Tayyip Erdogan brandt van wraaklust tegenover media die corruptiezaken aan het licht brengen (Ognen Teofilovski/Reuters).

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Peter Hambro & Friends met eigen Siberisch dwangarbeiderskamp met Noord-Koreanen

 

Wie: Andry Vdovin, Peter Hambro, Thomas Neckmar en Roberts IdelsonsWat: Kochten onderdelen over van Antonov zijn failliete Snoras Bank

Financieel: Zijn samen een half miljard waard maar betalen de Noord-Koreaanse dwangarbeiders in een  kamp maar $200 per maand

‘Russen zijn het verleerd, zo hard werken. Daarom vliegen we Noord-Koreanen in. Voor $200 per maand werken ze elke dag, de hele dag, drie jaar achter elkaar. Er zijn maar twee vrije dagen per jaar, op de geboortedagen van Kim-Il Sung en Kim-Jong Il. Verder niet.’ In de Russische Amur-regio, bijna aan de andere kant van de wereld, werken Noord-Koreaanse dwangarbeiders . Het bestaat nog. Op zoek naar de aandeelhouders van het nostalgische tafereel komen we bij Letse investment bankers in Londen uit.

Dwangarbeiders

Onze Grootste Leider Kim Il-Sung leeft voor altijd met ons

Bord bij Siberisch dwangarbeidserskamp

Over Antonov, de man die Spyker zou reddden, hebben we het al gehad. Via de holding genaamd Snoras bezat hij wat bancaire activiteiten in het Oostblok maar dat ging helemaal mis. De gezonde onderdelen van de Letse bank Latvias Krajbanka werden door een investeringsmaatschappij genaamd VMHY overgekocht. En deze is een nader onderzoek waard.

De sterke man achter deze club heet Andry Vdovin, op de foto hierboven. De anderen zijn zijn mededirecteuren. VMHY is ook de moedermaatschappij van de Russische M2M bank, een beetje de Van Lansschot van Moskou. Als directeur van deze club sponsort Vdovin een reeks golftoernooien.

De interessantere van het stel is echter deze Peter Hambro. Geboren in 1945 is deze Deens-Letse zakenman de patriarch van zijn familiebedrijf, dat zegt dat het sinds 1850 bestaat. Hij woont in de dure Londense wijk Belgravia en heeft drie kinderen. Naast bankieren is Hambro ook actief in mijn- en bosbouw, met het in Londen genoteerde bedrijf Petropavlovsk. Hambro was het onderwerp van een onderzoek door Simon Ostrovsky, nu Vice maar toen nog BBC.

Ontwikkelingshulp
Ostrovsky bezocht een bos in de Amur-regio in Oost-Rusland. Hij ontdekte dat het Noord-Koreaanse staatsbedrijf Associatie Nummer 2 dwangarbeiders levert, die twaalf uur per dag bij temperaturen van 30 graden onder nul werken. Sommigen vluchten daarom, maar de Russische politie is meedogenloos en levert ze gewoon uit aan Pyongyang, waar een jarenlange gevangenisstraf wacht.

Associatie Nummer 2 krijgt 35% van de winst, de rest gaat naar tussenholding Russian Timber Group waar Leo, de zoon van Peter Hambro op de troon zit. Hambro en zijn kompanen hebben dus de twijfelachtige eer om de enige bankiers in deze lijst te zijn met een eigen dwangarbeiderskamp. Zelf vinden ze het niet raar dat het hun op kritiek komt te staan. ‘Als je samenwerkt met iemand die door Obama een onderdeel van de as van het kwaad wordt genoemd kun je wat verwachten’, aldus Leo Hambro.

Tussen deze Lets/Londense bankiers en de Balkan bestaat een groot witwaskanaal, dat via het FMO nog eens wordt gesubisidieerd. Het zou hier gaan om geld dat zwart op de Balkan wordt verdiend. Daar gaan we ons de komende edities van 925’s Bankiers Top50 op richten, met een bezoekje ter plaatse.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Aartsbisschop Chrysostomos, Rybolovlev en Panayiotou

 

Zijn: Aartsbisschop Orthodoxe Kerk, Russische kunstmestmiljardair en bokserGemeenschappelijk: Hebben alledrie hun tanden stukgebeten op de Hellenic Bank of CyprusFinancieel: Verloren dit jaar samen €6,8 miljard door vreemdgaan en verkeerde beleggingen

Opmerkelijk: Allemaal vroegen ze geld van onze MinFin maar niemand kreeg het

We sluiten de week af met kudo’s voor Jeroen Dijsselbloem. Want wellicht is het uw wtf-moment van de dag. Wat hebben een aartsbisschop, een kunstmestmiljardair en een bokser met elkaar te maken? Goede vraag. We hebben geen idee hoe deze drie elkaar gevonden hebben, maar toch zitten ze in hetzelfde schuitje. Tijdens de Cypriotische crisis viel de Hellenic Bank of Cyprus (HBC) om. De aandeelhouders moesten maar eens bloeden volgens onze MinFin en voorzitter van de eurogroep.

Template

Cyprus zou niet zomaar geld krijgen om de banken op te schonen, eerst moest het aandelenkapitaal van de bestaande investeerders tot 99% verwaterd worden. Deze ‘template’ zou in het vervolg ook bij andere bancaire faillissementen worden toegepast, viel er tussen de regels te lezen. Dijsselbloem kreeg kritiek op die uitspraak en moest erop terugkomen: het idee van een blauwdruk wek de indruk dat er in de toekomst nog wat banken zouden omvallen. Dat is geen prettige gedachte, als er verkiezingen aan zitten te komen.

Toch is het voorstel van Dijsselbloem niet meer dan redelijk te noemen. Aandeelhouders hebben de taak om toezicht te houden. Als ze daarin falen, zoals bij HBC, mogen ze ook bloeden. Om deze theoretische discussie eens wat persoonlijker te maken zijn we eens gaan kijken wie nu precies die aandeelhouders zijn. Het is een kleurrijk gezelschap, maar het bovenstaande trio springt eruit. Cyprioten zijn niet anders gewend.

Het meest opvallende karakter is Chrystostomos II, Aartsbischop van de Orthodoxe kerk. Op Cyprus is religie nog springlevend en de kerkvader is een van de belangrijkste personen op het gedeelde eiland. Hij inspecteert de troepen, ontvangt buitenlandse staatshoofden zoals hier Dmitry Medvedev, belegt in staatsobligaties om de koers te ondersteunen en investeert doelbewust in het aandelenkapitaal van HBC om een commissariaat te bemachtigen. Het is voor een Nederlander lastig voor te stellen, zo’n activistische kerkvader.

Waarom Chrysostomos II in risicovolle aandelen belegde is niet duidelijk. Op ondoorzichtige wijze verdiende de kerk honderden miljoenen die op rekeningen bij lokale banken werden gestald. Na verloop van tijd kocht de kerk aandelen in de bank waar het geld in de kluis lag. Uiteindelijk bleek de kerk een derde van HBC te bezitten. Het is alsof de Nederlands Hervormde Kerk een derde van alle certificaten in Rabobank bezit. Cyprioten vinden dit de normaalste zaak van de wereld.

Vreemdgaan

Eind november 2014 werd de aandeelhouders nog eens gevraagd om extra vermogen bij de storten. HBC kwam niet goed uit de laatste stresstest. Sinds de crisis zijn de aandelen en obligaties die de kerk als belegging aanhoudt dusdanig in waarde gedaald dat bijstorten helaas niet meer mogelijk bleek. ‘Als we meer geld hadden gehad zouden we het wel hebben gedaan’, liet een teleurgestelde aartsbisschop optekenen. HBC en de Orthodoxe Kerk hebben nu geen enkele zakelijke relatie meer.

Een andere grote aandeelhouder is (of was) Dmitri Rybolovlev, eigenaar van AS Monaco, kunstmestmiljardair en ooit eens van de weinigen die meer dan $10 miljard bezaten. Dat is tijdens een lange carrière vergaard waarbij er in de jaren ’90 op bijzondere wijze mede-investeerders van de geboren Rus verdwenen. Uiteindelijk bleef er maar een eigenaar in een groot industrieel complex over. Toen dat verkocht hoefde Rybolovlev de opbrengst met niemand meer te delen.Eind jaren negentig is hij opgepakt door de Russische politie. Het werd te toevallig geacht, al die zakenpartners die ineens voedselvergiftiging kregen of eenzijdige ongelukken veroorzaakten. Na een gedeeltelijke bekentenis werd Rybolovlev tot 19 maanden cel veroordeeld, daarna kon het miljardairsleven beginnen. Zijn vrouw Elena is het altijd trouw gebleven.

Zelfs directeuren van matige Nederlandse bv’s en beursvennootschappen kennen de uitdrukking: ‘je eerste baan krijg je dankzij je vrouw, je tweede vrouw dankzij de baan’. Dmitri bedroog zijn vrouw nog voordat ze goed en wel uit elkaar waren. Na jaren van procederen kreeg ze precies de helft van zijn vermogen: €5 miljard. Dat verklaart de gelukkige grijns.

Stoeptegel

Rybolovlev kocht in 2011 7,5% van de aandelen HBC, in de hoop dat de bank overgenomen zou worden en hij er een mooie winst uit kon slepen. Het liep dus anders. Maar met die actie zaagde hij aan de stoelpoten van Andreas Panayiotou, de voorzitter van de RvC. Voordat hij zijn fortuin vergaarde en een minderheidsbelang in HBC kon kopen was hij bokser. Dat is een attitude en geen beroep, zal hij zijn zoons Georg (26) en Costas (24) hebben meegegeven.

De familie is een van de rijkste van Cyprus maar woont in Engeland. Op 30 november 2013 is er een personeelsfeestje van de Londense politie. Twee agenten lopen even naar buiten, om een sigaretje te roken. Het volgende wat ze zich kunnen herinneren is dat ze wakker worden in het ziekenhuis. Het kroost van Panyiotou was die avond ook op stap en vond het nodig het tweetal zeer zwaar hoofdletsel toe te brengen. Zomaar.Op de foto hierboven lopen vader en zoons naar buiten, na een van de vele zittingen die in de zaak volgde. Ondanks pappa’s geld (zo’n €800 miljoen) en een batterij aan topadvocaten lijkt het erop dat de broers gevangenisstraf niet zullen ontlopen.

Hoe dan ook, dit drietal – de machtige kerkvoorganger, de kunstmestmiljardair en de bankier vol testosteron – vroegen op het hoogtepunt van de Cypriotische crisis in maart 2013 om steun. Of Dijsselbloem even wat miljarden aan Noord-Europees belastinggeld wil overmaken, om de banken te redden. Zijn voorganger Jan-Kees de Jager was een jaar eerder bij Griekenland toch ook zo aardig dat te doen?

Laten we de week eens afsluiten met een compliment. Dijsselbloem weigerde: eerst ga je zelf bloeden. Eigenlijk is het best een goede minister.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Vladimir Antonov en Raimondas Baranauskas “roof € 500 miljoen”

Wie: Vladimir AntonovWas: Bankier en investeerder

Waar: Londen

Is nu: Gevangene, die uitzetting naar zijn thuisland Litouwen wil voorkomen

Financieel: Trekt daags voor de bankencrisis € 500 miljoen uit zijn inzakkende bank. 

Sinds ze acht jaar geleden een afgelegen Amerikaanse basis in Afghanistan mochten bewaken, is dit wel het spannendste wat de commando’s van het ‘Vytautas the Great Jaeger Battalion’ mochten doen. Litouwen is een Baltische republiek met een kleine drie miljoen inwoners. Het heeft geen strategisch belang en neemt niet deel aan conflicten, dus de mannen en vrouwen van de strijdkrachten hebben een saai bestaan.

Geld verplaatsen

Op 12 november 2014 gebeurt er dan toch iets. Een driemotorige MD-11 van Lufthansa wordt verwacht, met een enorme hoeveelheid geld aan boord. Het zal overigens een van de laatste vluchten van dit type toestel zijn. De MD-11 zal drie maal heen en weer vliegen tussen Frankfurt en de Litouwse hoofdstad Vilnius.

In totaal verplaatsen de Duitsers 132 miljoen eurobiljetten naar Litouwen. Benieuwd hoeveel deze samen wegen? 114 ton. Litouwen probeert zich aan de invloed van Moskou te ontrekken en zocht bescherming in de warme schoot van de EU. Als gevolg daarvan is het verplicht de euro in te voeren. Helaas is het land zo corrupt dat de regering niemand vertrouwt met het printen van de biljetten. Daarom ‘leent’ het de Duitse biljetten, waarna de Duitsers ze zelf bijdrukken en de Duitse geldhoeveelheid wel op peil is. Logisch dat een dergelijk transport door de beste beveiligers wordt begeleid die het land tot zijn beschikking heeft.

Munten durven de Litouwers zelf wel te slaan. Op 1 januari 2015 wordt de eigen munt Litas ingewisseld voor de euro en is er geen weg meer terug. De vorige voorzitter van de Europese commissie Barroso is blijkens dit persbericht lyrisch over het vooruitzicht van Litouwse toetreding. Maar er zitten wat adders onder het gras.

‘Temporary deviation’

Let wel, bij buurland Letland hebben we gezien dat officiële cijfers over begrotingen en staatsschulden er makkelijk met tientallen procenten naast kunnen zitten. Officieel voldoet Litouwen bijvoorbeeld aan de eis dat het begrotingstekort lager is dan 3% en daarmee mag het de euro in. Maar kijkt u eens naar dit stukje van Barroso zijn persbericht.

Mocht er in de recente toekomst een ‘temporary deviation’ zijn van de 3%-norm, dan accepteert de commissie dat onder bepaalde voorwaarden. Er wordt dus alvast een voorschot genomen op een ‘deviation’, een toekomstig overtreden van een van de belangrijkste criteria uit het stabiliteitspact. Hoe waarschijnlijk is het dat de Baltische Republiek zich aan de regels zal houden, gegeven de recente geschiedenis?

In de afgelopen zes jaar voldoet Litouwen enkel dit jaar aan de norm, vanaf volgend jaar is er weer een begrotingstekort groter dan 3%. Het is dus zaak om Litouwen in 2014 er heel snel in te rommelen. Als het later onterecht bleek te zijn, kan men claimen dat de omwisselingsoperatie nu eenmaal is uitgevoerd en er geen weg terug is.Terug naar Vladimir Antonov die in Nederland vooral bekend is als investeerder in Spyker. Maar de beste man doet neer, meestal in samenwerking met zakenpartner Raimondas Baranauskas (56). Ondanks zijn jongere leeftijd lijkt het erop dat Antonov de rijkere en dominantere van de twee is. In 2007 werd zijn vermogen nog op €300 miljoen geschat maar dat is grotendeels afkomstig van zijn vader.

Hoger beroep

Het vermogen van de twee zat met name in de Litouwse bank Snoras. Deze was ook moeder van Latvias Krajbanka, de grootste bank van buurland Letland. Deze stortte in 2008 in en zou Snoras in 2011 uiteindelijk ook de afgrond intrekken. Het interessante aan deze casus is dat Antonov in 2008 een verzoek indiende bij de Britse autoriteiten om in Londen een bank te mogen openen. Volgens de Britse toezichthouder verstrekte Antonov bij de aanvraag valse informatie, wat hem op een afwijzing kwam te staan.

Litouwen was zo georganiseerd niet en stond toe dat Antonov, zijn vader en Baranauskas bijna een monopolie op lokaal bankieren kregen. In 2008 kreeg het trio door dat hun Litouwse bankenimperium de crisis niet zou overleven en trok het €500 miljoen uit de kas. Litouwen vroeg de Britten om Antonov op te pakken en zo geschiedde in 2012. Antonov vocht uitlevering naar zijn thuisland aan tot op de dag van vandaag zit hij in een Britse cel, wachtend op een volgend hoger beroep.

Overigens zou dit bedrag afdoende zijn geweest om de bank te redden en zou er helemaal geen crisis zijn geweest: het negatieve eigen vermogen bedraagt €367 miljoen.

Het is duidelijk dat Antonov en Baranauskas in de problemen zitten. Volgens #45 van de lijst, Gorbuntsov, heeft hij nog geld van ze tegoed en dat zou de reden van de zes kogels tellende poging op zijn leven zijn geweest. Waarom moet u deze mensen nu kennen?Als de champagneflessen de glasbak ingaan en het vuurwerk van de straat is geveegd zit Litouwen onherroepelijk in de euro. Het zal meteen het tekort induiken. Tegelijkertijd geven we schietgrage bankiers een paspoort waarmee ze vrij door heel Europa kunnen reizen en vallen hun tegoeden onder het door u gedekte depositogarantiestelsel.

Wellicht moeten er nog eens over nadenken.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ruslands spoor van vernieling en dood op Britse grond


D
e Russische oligarch Boris Berezovsky zou zich vorige weekeinde hebben verhangen, blijkt uit de eerste politierapporten. Geruchten als zou hij om het leven zijn gebracht, en dat zijn landgenoot Roman Abramovich daarin de hand zou hebben gehad, blijken ongegrond. Uit een interview dat hij twee dagen voor zijn dood gaf, blijkt ook dat Berezovsky met een serieuze depressie kampte.

Toch ontbreekt het Groot-Brittannië sinds 1978 niet aan incidenten met of moorden op mensen, die in politieke geschillen in de voormalige Sovjetunie waren gemengd.

The Telegraph:

  • September 1978: De Bulgaarse dissident Georgi Markov wordt neergestoken met een paraplupunt die ricine bevat en sterft drie dagen later. Francesco Giullino, een Deen van Italiaanse afkomst die werkt voor de Bulgaarse geheime dienst, wordt in verdenking gesteld, maar pleit onschuldig.

  • November 2006: De voormalige Russische spion Alexander Litvinenko sterft na het drinken van met polonium-210 vergiftigde thee in een Londens vijfsterrenrestaurant. Scotland Yard verklaart voormalig KGB-officier en huidig parlementslid Andrei Lugovoi te zullen oppakken op verdenking van moord als hij voet zet in het Verenigd Koninkrijk.

  • November 2007: Voormalig KGB-kolonel en dubbelagent Oleg Gordievsky voor MI6 brengt 34 uur bewusteloos door in een Engels hospitaal en verklaart achteraf dat hij “vergiftigd werd door schurken uit Moskou.”

  • Februari 2008: Georgisch miljardair Arkady ‘Badri’ Patarkatsishvili bezwijkt aan een hartaanval in zijn villa in Surrey. Hij werd al lang voordien geassocieerd met politieke schandalen en moordcomplotten en was de zakenpartner van de onlangs overleden Boris Berezovsky.

  • Maart 2012: Russisch zakenman en bankier German Gorbuntsov ligt in coma na neergeschoten te worden door een man met een machinegeweer in Oost-Londen. Hij overleeft de aanslag en blijft in de Britse hoofdstad verder werken en wonen.in het Verenigd Koninkrijk.

  • November 2007: Voormalig KGB-kolonel en dubbelagent Oleg Gordievsky voor MI6 brengt 34 uur bewusteloos door in een Engels hospitaal en verklaart achteraf dat hij “vergiftigd werd door schurken uit Moskou.”

  • Februari 2008: Georgisch miljardair Arkady ‘Badri’ Patarkatsishvili bezwijkt aan een hartaanval in zijn villa in Surrey. Hij werd al lang voordien geassocieerd met politieke schandalen en moordcomplotten en was de zakenpartner van de onlangs overleden Boris Berezovsky.

  • Maart 2012: Russisch zakenman en bankier German Gorbuntsov ligt in coma na neergeschoten te worden door een man met een machinegeweer in Oost-Londen. Hij overleeft de aanslag en blijft in de Britse hoofdstad verder werken en wonen.

  • November 2012: De Russische zakenman en informant Alexander Perepilichnyy sterft in mysterieuze omstandigheden tijdens het joggen in Surrey. Hij werkte op dat moment mee aan een onderzoek over Russische witwasoperaties waarbij hoge ambtenaren in opspraak kwamen.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen